ΟΙ ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Και η αιώνια εκκρεμότητα της ιστορίας

Από τον Νώντα Κούκα

Μη – Λήψη – Επιλογής

Στο ορατό σύμπαν, όπου δεσπόζει η Συμπληρωματική Αρχή της πληροφορίας (: ούτε αληθές ούτε ψευδές αλλά και τα δύο »μαζί»– δεν ισχύει δηλαδή η αρχή του αποκλειόμενου τρίτου), ασφαλώς κυριαρχεί – ως εκ τούτου – η παντοτινή εκκρεμότητα. Αυτό σημαίνει ότι: φαίνεται να μην αρχίζει τίποτε- και να μην τελειώνει τίποτε. Την αέναη τούτη εκκρεμότητα έχουμε μάθει να την αποκαλούμε <αιωνιότητα>. Αρα, η αιωνιότητα μπορεί να οριστεί ισοδύναμα ως μη-λήψη-επιλογής. Δηλαδή πάντα  εκκρεμεί η σωστή επιλογή του κατάλληλου συνειδησιακού q-bit, που θα στρέψει οριστικά το ορατό σύμπαν της <ανοησίας> προς το αόρατο σύμπαν της αλήθειας.

Αβίαστα λοιπόν συνάγεται πως ό,τι ονομάζουμε <ιστορία> δεν είναι παρά η αφήγηση αυτής της παραμόνιμης εκκρεμότητας. Κοντολογίς  η ιστορία αποτελεί το ενδιαίτημα, όπου στεγάζεται η διήγηση της αιώνιας ανοησίας που διέπει (προς το παρόν, ελπίζουμε;) το ορατό συμμετοχικό σύμπαν. Αίφνης, μία απολύτως εύστοχη επιλογή θα μπορούσε να διακόψει την παροχέτευση του <όχι> (δηλαδή, του ψεύδους και της ανοησίας) και να ξεχυνόταν σαν χείμαρρος το <ναι> της αλήθειας και του νοήματος.

Κάτι τέτοιο αυτομάτως θα σταματούσε την αυθαίρετη διήγηση του ιστορικού ψεύδους και θα επέτρεπε την αν-ιστορική αναγέννηση του όντως όντος και την επανεκκίνηση μίας υπερ-ιστορικής ανθρωπότητα

Το Χωροχρονικό [Φυσικό] Μάτριξ

Η Τοπολογία

Ας κάνουμε μια διανοητική άσκηση. Φανταζόμαστε έναν κβαντικό υπερυπολογιστή να λαμβάνει δέσμες κβαντωμένων πληροφοριών από το μέλλον, να τις επεξεργάζεται, να τις αναλύει στο παρόν και να τις μετατρέπει σε «πραγματικό» παρελθόν. Ο εν λόγω q(uantum) bit υπολογιστής δεν κατατρύχεται από την (ψυχολογική) αβεβαιότητα «είτε το ένα είτε το άλλο». Πραγματώνει και υλοποιεί και το ένα και άλλο, όπως και κάθε γεγονός που πλαισιώνει και τα δύο.

Ουσιαστικά, η κεντρική πληροφορία που λαμβάνει ο κβαντικός υπολογιστής μας από τον «ανώνυμο» πληροφοριοδότη του είναι: «υλοποίησε διακριτά και οικονομικά το μέλλον σε παρελθόν».

Η εντολή «διακριτά και οικονομικά» μεταφράζεται από τον υπερυπολογιστή μας ως συνεχής/ αναλογική/ άπειρη ροή. Γιατί; Διότι καθετί που είναι διακριτό και μη διακριτό μαζί (είπαμε ότι ή το ένα ή το άλλο είναι κάτι άγνωστο για αυτόν) αλλά και οικονομικό και μη οικονομικό μαζί, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ίδια η έναρξη του βέλους του χρόνου, μια κατεύθυνση (διάνυσμα) προκειμένου το μέλλον της πληροφορίας να μετατρέπεται σε παρελθοντικό τετελεσμένο μέλλοντα της ανάμνησής της. Ισοδύναμα, από όλη αυτή τη διαδικασία προικοδοτείται μια γραμμική βάση δεδομένων μνήμης όπου τα πράγματα γίνονται τέτοια, δηλαδή ορατά και απτά, επειδή η (μελλοντική) πληροφορία συμπαγοποιείται ως (παρελθοντική – προβολική) μνήμη.

Μια πολύ συμπιεσμένη μαθηματική πληροφορία όταν εισαχθεί σε έναν τέτοιο υπολογιστή μπορεί να παραγάγει ένα «άπειρο» πλήθος δεδομένων κατά την έξοδό της. Το πρόβλημα τώρα που ανακύπτει στο παραπάνω νοητικό πείραμα, είναι η διεύθυνση στο «βέλος» του χρόνου. Εκ των ιδίων πραγμάτων, ο υπολογιστής κείται αναγκαστικά επάνω σε μια ελαχιστοτική επιφάνεια. Δηλαδή, τοπολογικά μιλώντας, είναι πάνω σε μια επιφάνεια το εμβαδόν της οποίας είναι «τοπικά ελαχιστοποιημένο» και δεν μπορεί να μειωθεί αντικαθιστώντας μικρά τμήματα με οποιαδήποτε άλλη γειτονική επιφάνεια στον ίδιο τον περιβάλλοντα χώρο (υποβάθρου). Επομένως, η πληροφορία που μπορεί να επεξεργαστεί ο υπολογιστής μας είναι αναγκαστικά χρονοειδής αφού διαθέτει μια κάποια έστω ελάχιστη επιφάνεια και άρα ενέργεια χαμηλότερη από αυτήν της καθαρής πληροφορίας. Η οποία, όπως συνάγεται, είναι χωροειδής και τρέχει σε φανταστικό χρόνο, βρίσκεται δηλαδή παντού ταυτόχρονα.

Αφού λοιπόν το σχήμα ελάχιστου εμβαδού αντιστοιχεί στην κατάσταση με τη χαμηλότερη ενέργεια, διαθέτει προφανώς μηδενική επιφανειακή τάση. Ισοδύναμα, μπορούμε να πούμε πως η μέση καμπυλότητά της είναι μηδέν. Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα πως ο υπερυπολογιστής μας δεν μπορεί να διαχειριστεί την άπειρη ενέργεια της καθαρής πληροφορίας στο πλαίσιο του φανταστικού διανυσματικού χρόνου της. Διότι, όπως γράψαμε, μόνο χρονοειδή πληροφορία χαμηλότερης ενέργειας μπορεί να διαχειριστεί και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να υπερβεί το φράγμα του φωτός. Υπάρχει λύση σε αυτό;

Η Καμπυλότητα

Ναι, υπάρχει λύση αν η ελαχιστοτική επιφάνεια του υπερυπολογιστή μας μετασχηματιστεί σε κλειστό βρόχο χωροχρονικής σύνθεσης. Έτσι, χώρος και χρόνος συμπλέκονται άρρηkτα από τη μια, ενώ από την άλλη επιτυγχάνεται η αρχή της ολονομίας μέσω της οποίας μπορεί τώρα πια να αλλάξει η φορά του φανταστικού βέλους του χρόνου και να δείχνει πια από το παρελθόν προς το μέλλον. Η έννοια της ολονομίας είναι βασική στη διαφορική γεωμετρία. Σχετίζεται με την καμπυλότητα και αφορά στη μετακίνηση διανυσμάτων κατά ένα παράλληλο τρόπο πάνω σε ένα κλειστό βρόχο. Η ολονομία μιας επιφάνειας (ή μιας πολλαπλότητας), σε αδρές γραμμές, αποτελεί μέτρο του βαθμού στον οποίο μετασχηματίζονται τα εφαπτόμενα διανύσματα καθώς διαγράφουν βρόχο πάνω στην επιφάνεια.

Ας μας συγχωρεθούν αυτές οι τεχνικές λεπτομέρειες αλλά είναι βασικές. Ιδού ένα παράδειγμα: ας πούμε πως στέκεστε στον βόρειο πόλο και κρατάτε στο χέρι σας ένα ακόντιο εφαπτόμενο στην επιφάνεια της Γης. Αρχικά περπατάτε κατευθείαν προς τον ισημερινό, ακολουθώντας την κατεύθυνση στην οποία είναι προσανατολισμένο το ακόντιο διατηρώντας συνεχώς σταθερό τον προσανατολισμό του όπως εσείς τον αντιλαμβάνεστε καθώς προχωράτε. Όταν φτάσετε στον ισημερινό το ακόντιο θα κοιτάζει προς τα κάτω. Τώρα, αρχίστε να περπατάτε πάνω στον ισημερινό μέχρι να φτάσετε στο μέσον της περιφέρεια της Γης, αλλά μην ξεχνάτε να κρατάτε το ακόντιο σταθερά προς τα κάτω σε όλη τη διαδρομή. Ύστερα ξεκινήστε πάλι προς τον βόρειο πόλο διατηρώντας πάντα σταθερό τον προσανατολισμό του ακοντίου. Όταν φτάσετε στον βόρειο πόλο το ακόντιό σας θα έχει στραφεί κατά 180 μοίρες παρά την άοκνη προσπάθειά σας να διατηρήσετε σταθερό τον προσανατολισμό του.

Η ολονομία λοιπόν μας πληροφορεί για το τι συμβαίνει σε ένα εφαπτόμενο διάνυσμα καθώς το μετατοπίζουμε παράλληλα – δηλαδή διατηρούμε σταθερό τον προσανατολισμό του καθώς το μετακινούμε κατά μήκος μιας διαδρομής η οποία μπορεί να είναι καμπύλη ή συνεστραμμένη.

Στην περίπτωση λοιπόν του υπολογιστή μας αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το διάνυσμα του χρόνου άλλαξε τη φορά του κατά 180 μοίρες: παγιώνει τον καμπύλο στρεβλωμένο χωρόχρονο σε «ορατό» σύμπαν. Έτσι χαμηλώνει την ενεργειακή στάθμη της καθαρής Πληροφορίας σε επίπεδα τέτοια που να μπορεί ορατοποιείται η α-όρατη πληροφορία σε γεωμετρικές σχηματομορφές. Έκτοτε όμως, η φορά του βέλους του χρόνου είναι ψευδαισθησιακά μονοσήμαντη, στραμμένη από το παρελθόν προς το μέλλον, ενώ συγχρόνως, ο βρόχος καθώς κλείνει θέτει το ορατό σύμπαν σε μια μελαγχολική, μέχρι απόγνωσης θα λέγαμε, καραντίνα. Είμαστε πια καταδικασμένοι να ζήσουμε μόνοι μας μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα, όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον δεν είναι παρά μια επίμονη ψευδαίσθηση, όπως είπε και ο Αινστάιν.

Η Διαστατικότητα

Τώρα, όμως, όλα τα παραπάνω — σε ισοδύναμο κώδικα  — υποστηρίζουν το εξής ενδιάμεσο ενδεχόμενο: πιθανόν να ζούμε σε μια ήπια, αναλογική προσομοίωση που εκτελείται σε έναν κβαντικό υπολογιστή, ο οποίος όμως — λόγω του ότι η κβαντική θεωρία πεδίου (δηλαδή, η ενοποίηση ηλεκτρομαγνητισμού και κβαντικής θεωρίας) είναι μαθηματικά ισοδύναμη με εκείνη ενός χωρικά κατανεμημένου κβαντικού υπολογιστή — δεν αποτελεί ανθρώπινο κατασκεύασμα.

Συνεπώς, να πρόκειτα άραγε για υπερκόσμιο εξω-χωροχρονικό πείραμα; Πάντως, άν όντως έτσι είναι, τότε οφείλουμε να αλλάξουμε την ίδια μας τη γλώσσα — από μη-ισομορφική (γλώσσα του <φαίνεσθαι/γίγνεσθαι>) σε ισομορφική του <είναι> — προκειμένου να αντικαταστήσουμε την έννοια <σύμβαμα/συμβάν> με την έννοια <στρέβλωμα> που δεν δηλώνει αντικείμενο, αλλά μάλλον αποδίδει όλόκληρη την ιστορία ενός στοιχειώδους σωματιδίου της ύλης.

Τελικά, αλλάζοντας διάσταση η φυσική γλώσσα, δεν αποκλείεται να αποκαλυφθεί και το μυστικό της κβαντικής θεωρίας της βαρύτητας

Το Μαθηματικό Κοσμικό Πρωτόγονο

Το απόλυτο άπειρο, το Ω, ως αριθμός άπειρης ακρίβειας είναι εξ ορισμού ασύμβατο με τους απειρισμούς — τόσο μαθηματικούς όσο και φυσικούς. Επιπλέον, δεν μπορεί να διαθέτει μορφή/σχήμα, άρα δεν είναι ούτε μεγάλο ούτε μικρό – μήτε καν <απέραντο> – διότι αυτά αποτελούν διανοητικά κατηγορήματα μορφής.

Παράλληλα, το Ω δεν μπορεί να δηλωθεί ούτε ως a priori (εκ των προτέρων) ούτε ως a posteriori (εκ των υστέρων), διότι το απόλυτο άπειρο δεν εμπίπτει σε κανένα γνωσιολογικό ερώτημα για την πηγή της γνώσης, αφού το ίδιο δεν συνιστά γνώση. Ετσι, καταρρέει και ο γνωστός θεϊσμός και ο γνωστός αθεϊσμός  — δύο ψευδαισθήσεις που, μέσω της ιδεολογίας όλων των θρησκευτικών δογμάτων, έχουν επιφέρει τόσα διαχρονικά δεινά στην ιστορική ανθρωπότητα.

Τότε σε τι συνίσταται το Ω; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι <φανταστική> (υπό την έννοια του προ-εμπειρικού/προ-γλωσσικού στοιχείου): Το Ω υπαινίσσεται- εντός μάτριξ- το εκτός μάτριξ  Μαθηματικό Κοσμικό Πρωτόγονο, δηλαδή τη μη-εικονική μήτρα,  που προϋποθέτει αναγκαίως την Προθεσιακότητα ως λογικό κοσμικό πρωτόγονο στο όριο (ούτε εκτός ούτε εντός μήτρας), το οποίο – με τη σειρά του- προοιμιάζεται αναγκαίως τη φύση στην εικονική μήτρα – μέσα στο κοσμικό μάτριξ. 

Μάλλον θα πρέπει αρχίσουμε να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι ζούμε μέσα σε ένα Κοσμικό Μάτριξ, που απορρέει από ένα μη-αξιωματικό, μη-υπολογιστικό/αλγοριθμικό και μη-μετασχηματιστικό λογισμικά , ακατονόμαστο, Μαθηματικό Πρωτόγονο.

Επομένως, υπάρχει ένα μη -απεικονίσιμο/μη-εικονικό  μαθηματικό <αντικείμενο>, ένας εξω-πραγματικός <αριθμός>, που μετασχηματίζει Εξεικονιστικά τον <αόρατο νου> σε ημι-ορατό <εγκέφαλο Μπόλτσμαν> και, ακολούθως, σε διακριτό πλέον Σύμπαν Λάιμπνιτς ,

Το Λογικό Κοσμικό <Πρωτόγονο>

Ο όρος Προθεσιακότητα σαρώνει το σύνολο τόσο των υπαρκτικών όσο και των καθολικών προτάσεων που την περιέχουν. Προσδιορίζει και προσδιορίζεται  τόσο από το ενεργειακό όσο και από το δυναμικό πεδίο που τη χαρακτηρίζει.

\Ως εκ τούτου, εξ αντικειμένου, ο όρος προθεσιακότητα δεν μπορεί να λεξικογραφηθεί, ως μονοσήμαντο λήμμα, σε κάποιο απλό λεξικό της φυσικής γλώσσας. Οταν, π.χ, δηλώνουμε τη σημασία της έκφρασης <Ο όρος Προθεσιακότητα σαρώνει το σύνολο τόσο των υπαρκτικών όσο και των καθολικών προτάσεων που την περιέχουν> ως αληθή, τότε η αλήθεια της συγκεκριμένης πρότασης συμβάλλει ταυτόχρονα στον ορισμό της λέξης προθεσιακότητα, της λέξης υπαρκτικών και της λέξης καθολικών.

Παράλληλα, και κατ’ επέκταση, όταν αληθεύει η έκφραση <Προσδιορίζει και προσδιορίζεται τόσο από το ενεργειακό όσο και από το δυναμικό πεδίο που τη χαρακτηρίζει>, τότε η αλήθεια αποδεικνύεται κιόλας ipso facto, εφόσον η ύπαρξη παραπέμπει (αληθώς) στο εν ενεργεία, και το καθολικό υποδεικνύει (αληθώς) το εν δυνάμει. Επειδή, λοιπόν, η αλήθεια των εν λόγω λέξεων είναι γνωστή  γι’ αυτό και θεωρούμε ως αληθή και τη σημασία του όρου προθεσιακότητα. Την αποδεχόμαστε, δηλαδή, αξιωματικά.

Ιδού λοιπόν το Αξίωμα της Προθεσιακότητας. Γιατί το αποδεχόμαστε; Διότι, όπως όλα τα αξιώματα, είναι αληθές – και, προσοχή, όχι προφανές – ως μέρος του ορισμού του. Συνιστά το λογικό / κοσμικό <πρωτόγονο> (με την έννοια βέβαια του πρωτογενούς – και όχι του πεπαλαιωμένου ή του υπανάπτυκτου), που δεν χρειάζεται καμία αναγωγή για το (θεμελιώδες) νόημά του.

Τα υπόλοιπα κοσμικά <πρωτόγονα>, το Μαθηματικό και το Φυσικό, συμπληρώνουν (και ερμηνεύουν, συγχρόνως) τις έννοιες του Μηδενός και του Απείρου. Θα επανέλθουμε.

Το Αξίωμα της Προθεσιακότητας

Αυτήν ακριβώς την κατάσταση (υπο-)δηλώνει το κβάντο του Πλάνκ ως θεμελιώδης μονάδα της ύπαρξης. Δεν είναι λοιπόν η ενέργεια, αυτή καθεαυτή, που παράγει φως και ύλη αλλά η ενέργεια επί τον χρόνο. Και η εν λόγω Πράξη (πολλαπλασιασμού) συνιστά ό,τι εμείς αποκαλούμε Προθεσιακότητα. 

Η Προθεσιακότητα επομένως δηλώνει την ενέργεια ως Προθετικότητα και τον χρόνο ως τη μέγιστη(-ελάχιστη)  Βούληση της τελευταίας – δηλαδή της Αίσθησής της. Τούτη είναι μια φιλοσοφική/οντολογική δήλωση. Η αντίστοιχη επιστημολογική δήλωση θα μπορούσε να είναι η εξής: Η Προθεσιακότητα ερμηνεύεται ως η ελάχιστη/μέγιστη κβαντική διακύμανση, που μετατρέπει τις <μαθηματικές εξισώσεις> σε <φύση> ή, αλλιώς, το Σύμπαν σε Συνείδηση (και Ζωή).

Εν κατακλείδι, φως, ύλη, χώρος και χρόνος δεν είναι παρά αναδυόμενες τροπικότητες της Προθεσιακότητας ως Πληροφορίας Ουσίας– αυτής καθεαυτήν.

22 Οκτωβρίου 2017

 

Advertisements

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ

Ο χρυσούς κανών ενός λογικολόγου

Από τον Νώντα Κούκα

Στη φυσική, όπως και στην κοινωνία, όποιος θέλει να πρωτοπορήσει οφείλει να μη διακατέχεται από νοσταλγία για τις παλαιές βεβαιότητες. Αυτό όμως συνεπάγεται λογικά την επόμενη πρόταση: Η (συνετή) αμφισβήτηση του προφανούς αποτελεί, καταρχήν, σημάδι ιδιοφυίας. Αλλωστε τούτο δεν έπραξαν τόσο ο Αινστάιν, στην παλαιά μηχανική φυσική,  όσο και ο Χάιζενμπεργκ, στην παλαιά κβαντική θεωρία;

Το γνωστό άλμα του Αινστάιν πραγματοποιήθηκε, όταν η επανεξέταση των φαινομενικώς αυτονόητων εννοιών του χώρου και του χρόνου τον οδήγησε στη θεωρία του για τη σχετικότητα.

Ο Χάιζενμπεργκ, επίσης, έκανε ένα άλμα επαναστατικής αντιστροφής. Ξεκινώντας από τον Μπορ και τον Ζόμερφιλντ, η κεντρική ιδέα της παλαιάς κβαντικής θεωρίας ήταν ο τρόπος με τον οποίο κινούνται τα ηλεκτρόνια στο εσωτερικό του ατόμου, έτσι ώστε από τις εν λόγω κινήσεις να συναχθούν οι φασματοσκοπικές συχνότητες του ατόμου. Ο Χάιζενμπεργκ αντέστρεψε εντελώς τη λογική αυτή. Οι χαρακτηριστικές συχνότητες θα αποτελούσαν τώρα τα βασικά στοιχεία της ατομικής φυσικής, ενώ η κίνηση των ηλεκτρονίων θα εκφράζεται μόνο εμμέσως.

Η ιδιοφυία, όμως, απαιτεί και ψυχικό σθένος. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι σήμερα πια κάθε τίμιος επιστήμων οφείλει να παραδεχθεί το εξής ενοχλητικότατο γεγονός: Η αβεβαιότητα/απροσδιοριστία του κβαντικού παράγοντα δεν διαταράσσει την παλαιά τάξη μόνο στις μικρότερες κλίμακες, όπως γίνεται αντιληπτό σε μεμονωμένα στοιχειώδη σωματίδια, αλλά και στην κοσμική κλίμακα, όπου η αιτιότητα και η πιθανοκρατία συναντιούνται σε αχανείς, διαστημικές αποστάσεις.

Και έχουμε, αφελώς, εναποθέσει την ελπίδα για υπέρβαση αυτού του αδιεξόδου, στη διατύπωση μιας «πραγματικής» κβαντικής θεωρίας της βαρύτητας (που θα διευκόλυνε –  υποτίθεται – όλες αυτές τις δυσκολίες).

Δυστυχώς, σχεδόν σίγουρα, δεν είναι έτσι. Ολες οι ενδείξεις που διαθέτουμε υποδηλώνουν πως η απροσδιοριστία/αβεβαιότητα έχει έρθει για να μείνει. Δεν τίθεται πλέον θέμα επιστροφής στις παλιές-καλές εποχές της απόλυτης αιτιοκρατίας και του ντετερμινιστικού σύμπαντος του μαρκησίου ντε Λαπλάς.

Το κβαντικό Σύμπαν … περί άλλα τυρβάζει. Από τότε που η Μαρία Κιουρί αναρωτιόταν για την αυθόρμητη ραδιενεργό διάσπαση, από τότε που ο Ράδερφορντ ρώτησε τον Μπορ τι ήταν αυτό που ωθούσε ένα ηλεκτρόνιο να μεταπηδήσει από μια θέση του στο εσωτερικό ενός ατόμου, σε κάποια άλλη, αναγνωρίζουμε πλέον όλο και περισσότερο ότι τα κβαντικά γεγονότα συμβαίνουν εντελώς δίχως κανέναν απολύτως λόγο συναπτόμενο με την αριστοτελική (προφανή/κοινή) λογική.

Η Αρχή της Συμληρωματικότητας

Ο Μπορ ( ένας γνήσιος φιλόσοφος-φυσικός που»μονομάχησε» προς χάριν της έννοιας της ύπαρξης – έννοια κεφαλαιώδους σημασίας για τη φυσική-, με το έτερο γίγαντα φιλόσοφο/φυσικό Αινστάιν) είχε συστήσει εξαρχής να μην το «κουράζουμε» πολύ. Επέμενε ότι δεν είχε νόημα να προσπαθούμε να διατυπώνουμε αληθείς προτάσεις που αφορούν στον κβαντικό κόσμο με οικείους όρους της κλασικής φυσικής, διότι κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με κύκλο: απλώς αναδιατυπώνει το αρχικό ερώτημα. Βέβαια, τι άλλο να κάναμε;…

Λοιπόν, το αδιέξοδο είναι εδώ. Η κλασική φυσική δεν είναι σε θέση να μας πει για ποιο λόγο σχηματίσθηκε το σύμπαν, επειδή τίποτε δεν μπορεί να δημιουργηθεί αφ’εαυτού του, παρά μόνο αν προγενέστερα γεγονότα το κάνουν να σχηματισθεί.

Αλλά ούτε και η κβαντική φυσική μπορεί να πει: απλώς υποτονθορύζει ότι σχηματίσθηκε αυθορμήτως, με όρους πιθανοτήτων μάλλον παρά κάποιας συγκεκριμένης βεβαιότητας. Κοντολογίς, να που και οι δύο θεωρίες αλληλοσυμληρώνονται σε μία και μοναδική παρίπτωση: προσφέρουν και οι δύο μαζί μια »ατελή» αλλά  ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΉ  εικόνα του φυσικού κόσμου.

Και κάπως έτσι, φθάσαμε σε ένα παράδοξο που μονάχα ο Μπορ θα είχε λατρέψει-ο οποίος σημειωτέον πίστευε πως η ατελής κβαντική εικόνα του φυσικού κόσμου δεν ήταν απλώς αναπόφευκτη αλλά και αναγκαία. Το εν λόγω παράδοξο έχει ως εξής: Μόνο μέσω μιας αρχικής, ανεξήγητης-«απόκοσμης» πράξης κβαντομηχανικής αβεβαιότητας/απροσδιοριστίας θα μπορούσε να σχηματισθεί το Σύμπαν. Αρα;

Αρα, ο χρυσούς κανών που (πρέπει να) διέπει την επαναστατική Λογική της επαναστατικής Επστήμης ( και όχι της»κανονικής»), και στην οποία αναγκαίως θα μυηθεί η σύγχρονη φυσική, είναι: Μάθε να είσαι «απόκοσμος».

18 Οκτωβρίου 2017

ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΜΑ

Από τον Νώντα Κούκα

Δύο αντικρουόμενα θεωρήματα

Στο θεώρημα του Μπόλτσμαν, η αύξηση της εντροπίας υποδήλωνε μη αντιστρεψιμότητα: κάθε διεργασία πηγαίνει προς τη μία κατεύθυνση και ποτέ προς την άλλη. Αυτό βέβαια αντίκειται στους νευτώνειους νόμους της μηχανικής, που δεν αναγνωρίζουν καμία εγγενή διάκριση μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος.

Ωστόσο, λίγα χρόνια αργότερα, ο προικισμένος γάλλος μαθηματικός Ανρί Πουανκαρέ απέδειξε ένα δικό του θεώρημα, το οποίο φαινόταν να αντικρούει το θεώρημα του Μπόλτσμαν: σε ένα σύνολο ατόμων αερίου, εντός ενός ορισμένου χρονικού διαστήματος, τα άτομα λαμβάνουν κάθε πιθανή κατανομή, που αντιστοιχεί σε υψηλή, χαμηλή ή και ενδιάμεση εντροπία. Κάτι τέτοιο, βέβαια, συνεπάγεται ότι η εντροπία και μπορεί (και πρέπει) τόσο να αυξάνει όσο και να μειώνεται.

Εκτοτε, η αμφιβολία και η αβεβαιότητα παραμονεύει πάντα ανοιχτή: μπορεί οι εξελικτικές διαδικασίες να έχουν — κατά το μεγαλύτερο μέρος της χρονικής διαδρομής τους– την τάση να αυξάνουν την αταξία, εν τούτοις —  σε ό,τι αφορά σε αυτή καθεαυτή την εντροπία — και μια αντίστροφη πορεία δεν είναι αδύνατη αλλά απλά «απίθανη». Με άλλα λόγια, η τυχαιοκρατία του δεύτερου νόμου της θερμοδυναμικής — η εντροπία σχεδόν πάντοτε αυξάνει — είχε πλέον εδραιωθεί.

Η Θεωρία ενώπιον του Πειράματος

Παρ’όλα αυτά η αιτιοκρατία, χάρη στην υπερεκτιμημένη στατιστική συλλογιστική, επέζησε (ή έτσι, τουλάχιστον, φάνηκε) — η φύση, στη βάση της, παρέμενε εγγενώς αιτιοκρατική. Το πρόβλημα, απλώς, ήταν το εξής: οι επιστήμονες δεν ήταν σε θέση να συγκεντρώσουν όλη την ποσότητα της πληροφορίας που απαιτείται για την εκπλήρωση του λαπλασιανού ιδανικού: διακαής επιθυμία για την απόλυτη επιστημονική γνώση, η οποία οδηγεί στην τέλεια προβλεψιμότητα.

Φυσικά, εδώ πρόκειτα για έναν οιονεί επιστημονικό αντιπερισπασμό που, όμως, σηματοδοτούσε σημαντικές ανακατατάξεις. Διότι, χωρίς έστω πλήρη επίγνωση για το τι ακριβώς συνέβαινε, οι φυσικοί είχαν αναπροσαρμόσει ανεπαίσθητα (υποσυνείδητα) τις εκτιμήσεις τους σχετικά με το νόημα μιας θεωρίας. Μέχρι τότε, οι επιστημονικές θεωρίες εκλαμβάνονταν ως σύνολα από κανόνες, που τεκμηρίωναν ένα ενιαίο σύνολο από γεγονότα. Με την είσοδο της αβεβαιότητας (και της απροσδιοριστίας), μέσω της έννοιας της εντροπίας, η παραπάνω διαπίστωση αποδυναμώθηκε ουσιαστικά.

Τώρα, η θεωρία περιείχε και στοιχεία για τα οποία οι φυσικοί ήταν βέβαιοι ότι υπήρχαν, αλλά δεν μπορούσαν να τα ανακτήσουν δια της πειραματικής οδού. Κοντολογίς, για τους θεωρητικούς — τότε — τα άτομα διέθεταν συγκεκριμένη υπόσταση, καθώς και συγκεκριμένες θέσεις και ταχύτητες. Για τον πειραματικό φυσικό, τα άτομα υπήρχαν μόνο για λόγους αναφοράς και μπορούσαν να περιγραφούν μόνο με στατιστικούς όρους.

Το γεγονός αυτό της διάστασης μεταξύ θεωρίας και πειράματος, ουσιαστικά, καταδεικνύει το χάσμα ανάμεσα στην πλήρη και ορθή εικόνα του υλικού κόσμου (δηλαδή στη θεωρία) και στις πτυχώσεις του κόσμου στις οποίες, περιορισμένα, μπορούμε να έχουμε δυνατότητα πρόσβασης για άμεση παρατήρηση και αναμφισβήτητη καταμέτρηση.

Περί της Θεωρίας της Πληροφορίας

Τόσο το κλασικό νόημα της θεωρίας όσο και η καθιερωμένη πειραματική πρακτική αδυνατούν να συνθέσουν τη νέα πρόταση μιας σύγρονης κοσμολογίας. Από τα ως άνω εκτεθέντα, προκύπτει ο εξής, μάλλον αβίαστος, συμπερασμός: Η εντροπία δεν (πρέπει να) είναι απλώς ένα ποσοτικό μέγεθος της φύσης. Ισως να πρόκειται, κυριολεκτικά, για την ίδια την ποιοτική μέθοδο βάσει της οποίας οικοδομήθηκε το σύμπαν.

Μόνο τα μαθηματικά του λόγου, δηλαδή μόνο η καθαρή δομή της πληροφορίας μπορεί να διεκπεραιώσει και να ευοδώσει το ταξίδι στην αχαρτογράφητη περιοχή από το ημιορατό το αόρατο. Γιατί;

Επειδή, τα μαθηματικά του λόγου εκτείνονται πέρα από τα νοητά σύνορα και της φυσικής και της μαθηματικής γλώσσας. 

15 Οκτωβρίου 2017

 

Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ

Από τον Νώντα Κούκα

Η Εντροπία, και πάλι

Επιστρέφουμε, εκ νέου, στη θεμελιώδη έννοια της εντροπίας, πάνω στην οποία είναι βασισμένη όλη η ερμηνεία της φύσης σε κλασική κλίμακα. Σε μια πρώτη αδρή φάση, ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής φαίνεται να αφορά στο μέτρο της αταξίας που αναλογεί σε ένα σύστημα. Αν όμως επιθυμούμε έναν πιο αναλυτικό και ακριβή ορισμό της εντροπίας, τότε μπορούμε να διατυπώσουμε την εξής δήλωση: η εντροπία, στην πραγματικότητα, δεν υπολογίζει το ποσοστό αταξίας αλλά το ποσοστό αβεβαιότητας που χαρακτηρίζει ένα σύστημα. 

Η Αρχή της Αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ, και πάλι

Χονδρικά μιλώντας, δηλαδή, δηλώνουμε ότι: όσο υψηλότερη είναι η εν λόγω αβεβαιότητα, τόσο μεγαλύτερη είναι η εντροπία. Τώρα, από τη μια μεριά, γνωρίζουμε ήδη ότι, με κάποιον τρόπο, η εντροπία συνδέεται με την ενέργεια. Από την άλλη, όμως, ο όρος αβεβαιότητα παραπέμπει (συνειρμικά, έστω) στον κβαντικό παράγοντα — και συγκεκριμένα, στην αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ. Η εμπλοκή του κβαντικού παράγοντα, μέσω της αβεβαιότητας της εντροπίας, στη θεμελιώδη έννοια της ενέργειας, εγείρει υποψίες για την ίδια την αρχή της διατήρησής της.

Η Μυστηριώδης Ενέργεια

Η αρχή της διατήρησης της ενέργειας συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της καθιερωμένης φυσικής. Στην κλασική μηχανική του Νεύτωνα, η διατήρηση της μάζας αναγορεύθηκε σε γενικότερο θεώρημα. Εξετάστηκε με αυστηρότητα και αξιοποιήθηκε από τον Αντουάν Λαβουαζιέ (Antoine Lavoisier, 1743 — 1794) σε πειράματα που σηματοδότησαν τις απαρχές της σύγχρονης ποσοτικής χημείας.

Κι όμως! Στον εικοστό αιώνα, η διατήρηση της μάζας παραβιάστηκε με κραυγαλέο τρόπο στη φυσική των υψηλών ενεργειών (σε έναν υψηλής ενέργειας επιταχυντή ελαφρών σωματιδίων , π.χ, από τις συγκρούσεις ενός ηλεκτρονίου και ενός ποζιτρονίου προκύπτουν κατά κανόνα σωματίδια συνολικής μάζας ίσης με χιλιάδες φορές τη συνολική μάζα των αρχικών σωματιδίων).

Μήπως, λοιπόν, η αρχή της διατήρησης της ενέργειας ακολουθήσει τη μοίρα που είχε η αρχή της διατήρησης της μάζας; Πάντως, το θεώρημα της εμπνευσμένης, μεγάλης γερμανίδας μαθηματικού Εμι Νέδερ (Emmy Noether) αναδεικνύει με ένταση την κρισιμότητα του διακυβεύματος: κατά την περίπτωση, στην οποία η διατήρηση της ενέργειας πάψει να ισχύει, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τις βασικές έννοιες που χρησιμοποιούμε για τη διατύπωση των νόμων της φυσικής, ή τις ιδέες μας για την ομοιογένεια του χρόνου — ή και τα δύο μαζί.

Η κρίσιμη διαπίστωση που συνεπάγεται από τα ως άνω εκτεθέντα είναι η εξής: η έννοια της ενέργειας, αν και συνδέθηκε επιτυχώς — δια της σχετικής θεωρίας του Einstein — με την έννοια της μάζας, παραμένει ωστόσο αρκετά μυστηριώδης και δυσπρόσιτη — και άρα, αβέβαιη. Η κρισιμότητά της, δε, εντείνεται ακόμη περισσότερο, αν σημειώσουμε την ακόλουθη παρατήρηση: η αβεβαιότητα της ενέργειας και η αβεβαιότητα της εντροπίας δεν συνδέονται μόνο συνειρμικά με κβαντικό τρόπο, όπως υπαινιχθήκαμε αρχικά. Τουναντίον, μπορούν να συνδεθούν και με μαθηματικό τρόπο. Πώς;

Η Κρυφή (Υπερ-) Συμμετρία

Απλά, με τη σύγκριση δύο περίφημων εξισώσεων. Η κυματική εξίσωση του Ερβιν Σρέντιγκερ παρουσιάζει αυστηρές ομοιότητες με την, κατά έναν αιώνα προηγηθείσα, εξίσωση της θερμότητας του Ζοζέφ Φουριέ. (Οπως παρατήρησαν οι εν πολλοίς παρεξηγημένοι επιστήμονες Ιγκορ και Γκρίσκα Μπογκντάνοφ. ) Τούτη περιγράφει τη διάχυση της θερμότητας σε έναν χώρο, ενώ του Σρέντιγκερ — επαρκώς όμοια — αποδίδει την εξέλιξη σε ό,τι ονομάζει ο ίδιος κυματική εξέλιξη ενός κβαντικού φαινομένου. 

Ουσιαστικά, η εξίσωση της θερμότητας δεν είναι άλλη από την εξίσωση της εξέλιξης του Σρέντιγκερ, γραμμένη πλέον όχι σε πραγματικό, αλλά σε φανταστικό χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο, εικάζουμε την κρυφή, υποκείμενη συμμετρία που διέπει και συνδέει τις έννοιες ενέργεια, εντροπία και (χωρο-) χρονικά κβάντα, με την υπέρτερη και ασύλληπτη ιδέα της Πληροφορίας. Η, αλλιώς, την υπερσυμμετρική σχέση ανάμεσα στον πραγματικό χρόνο (δηλαδή, στα πραγματικά σήματά του–και όχι στη φαινόμενη ροή του που συνιστά ψευδαίσθηση), και στον φανταστικό χρόνο που, ως τέτοιος, καταλαμβάνει συγκεκριμένη διάρκεια και δεν ανάγεται σε κανένα συγκεκριμένο μέγεθος ούτε στον χώρο ούτε στον χρόνο.

12 Οκτωβρίου 2017

 

Η ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

Από τον Νώντα Κούκα

Η αντι–τεχνολογία των μαθηματικών

Ηδη, έχουμε εισαχθεί– ομαλά, ελπίζουμε– στην αόρατη πλευρά των μαθηματικών του λόγου. Μέχρι τώρα, δεν είχαμε στα χέρια μας παρά μόνο το εργαλείο της τεχνολογίας του φορμαλισμού, για να δουλέψουμε την επιστήμη. Ωστόσο, τώρα πια επιδιώκουμε και την αντι–τεχνολογία για να μπορούμε να εργαστούμε, όχι γενικά και αόριστα πάνω στην επιστήμη, αλλά πάνω στην ίδια την επιστημονική συνείδηση.

Επιτέλους, και αυτό οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι το χρωστάμε στην ίδια την τεχνολογία, μάθαμε ότι μαθηματικά και φυσική είναι σαν δύο υπέρλαμπροι φάροι στον σκοτεινό ωκεανό του διαστήματος: αναβοσβήνουν συντονισμένα και φωτοβολούν ζωή και συνείδηση.

Αυτός ο υπερκώδικας μορς συνιστά την πληροφορία του (υπερ–) συμμετρικού σύμπαντος, το οποίο όμως υπέστη (αυθόρμητη) ρήξη. Ο ασύλληπτα αιθέριος αριθμός Ω είναι το ποιοτικό κλειδί του κώδικα που μετατρέπει την πληροφορία σε αναλογικές και συνεχείς τρισδιάστατες ποσότητες.

Τούτες οι ποσότητες μεταφέρουν εμβαπτισμένα νάματα της ποιότητας υπό μορφή κβάντων του χρόνου, έτσι ώστε να εμφανίζεται η ύπαρξη και οι ιδιότητες, δηλαδή η κίνηση της υλικής συνείδησης. Κοντολογίς, εμφανίζεται αυτό που ονομάζουμε »φύση» .

Ουσιαστικά, μιλάμε για μια ανείπωτη γιγαντιαία προβολή κοσμικής κλάσης, για ένα εκπληκτικό λογισμικό που «τρέχει» ατέρμονη κωδίκευση θεωρητικής αλγοριθμικής πληροφορίας. Μόνο ο μυστηριώδης Ω μπορεί να γνωρίζει αν, και πότε, τερματίσει το πρόγραμμα.

ΥΓ. Πάντως, το κεντρικό μήνυμα του προγράμματος είναι μια ολοφάνερη ολιστική αλλά και ακίνητη εικόνα που εξεικονίζει το Μηδέν (0) ως εξής: τίποτα που δεν μπορεί να συμβεί δεν συμβαίνει.

Αλλά εδώ έχουμε μια εικόνα χωρίς καμία απεικόνιση — η εικόνα του Μηδενός (0) που λέει ξεκάθαρα πως τίποτα δεν συμβαίνει που δεν έχει συμβεί ή, πιο αναλυτικά, για να συμβαίνει κάτι πρέπει πρώτα να έχει συμβεί.

[Σύντομο, live, προλογικό σημείωμα]

9  Οκτωβρίου 2017

ΑΝ

ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ 3

,,,ήμασταν εξερευνητές του χρόνου, της ιστορικής συνείδησης και της ελευθερίας,,, Αν είχαμε το πέταγμα στις τέσσερεις διαστάσεις,,, στις καρδιές μας,,, και ζούσαμε στην Πέμπτη,,, θα περικυκλώναμε όλες τις πλευρές της πραγματικότητας,,, και της Αλήθειας ταυτόχρονα,,, στο μέλλον, στο παρόν, στο παρελθόν,,, ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – θα βλέπαμε το σύμπαν κουτί – τι σου είπα για το μαύρο κουτί φίλε; Τη μαύρη τρύπα του Απείρου; Θα βγούμε έξω, θα στο σκάσουμε! Για άλλη μια φορά – Ναι! Πολλές φορές! ,,, δεν έχει σημασία – Απόλυτο Άπειρο,,, Και τότε,,, ναι, τότε,,, η πόλη σας θα έπεφτε,,, Πέφτει,,,

Δείτε την αρχική δημοσίευση

POWER TO THE PEOPLE, THEN AND NOW

Μαύρη Απελευθέρωση

Είμαι βέβαιος ότι οι μέρες μου θα είναι μακρές,Και οι νύχτες μου δεν θα είναι λίγες.
Μέσα από το όραμα που υπάρχει μέσα μου,
Μπορώ να δω καθαρά.
Όπου θα υπάρξει ειρήνη,
Αγάπη και αρμονία, μαύρη κατανόηση.
Μεταξύ των ανθρώπων μου, ναι, μεταξύ των ανθρώπων μου.

Θα πηδήξουν και θα φωνάξουν,
Μαύρη απελευθέρωση, ναι, ναι.
Θα τραγουδήσουμε και θα φωνάξουμε,
Η σωστή κατανόηση dey-ya, oh ναι.

Θα πηδήξουν και θα φωνάξουν,
Μαύρη απελευθέρωση, ναι, ναι.
Θα τραγουδήσουμε και θα φωνάξουμε,
Η σωστή κατανόηση dey-ya, oh ναι. Οι άντρες και οι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να σας κόψουν.
Δοκιμάζοντας το καλύτερο δυνατό να σας αλλάξουμε.
Αλλά δεν έχει σημασία τι κάνουν,
Δεν θα κατακτήσουν, ανεξάρτητα από το τι κάνουν.

Αχ, δεν θα απελευθερώσουμε τους αδελφούς μας,
Θα απελευθερώσουμε τους αδελφούς μας,
Θα βοηθήσουμε τους αδελφούς μας,
Θα αγαπήσουμε τις αδελφές μας.

Και θα πηδήξουμε και θα φωνάξουμε,
Μαύρη απελευθέρωση, ναι, ναι.
Θα τραγουδήσουμε και θα φωνάξουμε,
Η σωστή κατανόηση dey-ya, oh ναι.

Θα πηδήξουμε και θα φωνάξουμε,
Μαύρη απελευθέρωση, ναι, ναι.
Θα τραγουδήσουμε και θα φωνάξουμε,
Η σωστή κατανόηση dey-ya, oh ναι.

(..)

Οι άντρες και οι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να σας κόψουν.
Δοκιμάζοντας το καλύτερο δυνατό να σας αλλάξουμε.
Αλλά δεν έχει σημασία τι κάνουν,
Δεν θα κατακτήσουν, ανεξάρτητα από το τι κάνουν.

Αχ, δεν θα απελευθερώσουμε τους αδελφούς μας.
Θα απελευθερώσουμε τους αδελφούς μας.
Θα βοηθήσουμε τις αδελφές μας.
Και θα αγαπήσουμε τους γείτονές μας.

Και θα πηδήξουμε και θα φωνάξουμε,
Μαύρη απελευθέρωση, ναι, ναι.
Θα τραγουδήσουμε και θα φωνάξουμε,
Η σωστή κατανόηση dey-ya, oh ναι.

Θα πηδήξουμε και θα φωνάξουμε,
Η μαύρη κατανόηση dey-ya, oh ναι.
Θα τραγουδήσουμε και θα φωνάξουμε,
Η σωστή κατανόηση dey-ya, oh έτσι.

Είμαι βέβαιος ότι οι μέρες μου θα είναι μακρές,
Και οι νύχτες μου δεν θα είναι λίγες.
Μέσα από το όραμα που υπάρχει μέσα μου,
Μπορώ να δω καθαρά.
Όπου θα υπάρξει ειρήνη,
Αγάπη και αρμονία, μαύρη κατανόηση.
Μεταξύ των ανθρώπων του Jah, ναι, ανάμεσα στον λαό μου.

Και θα πηδήξουμε και θα φωνάξουμε,
Μαύρη απελευθέρωση, ναι, ναι.
Θα τραγουδήσουμε και θα φωνάξουμε,
Η σωστή κατανόηση dey-ya, oh ναι …

4–10–2017

BLACK ROOTS 2–x–2017 Black History

MARCUS GARVEY ALL OF US

«Η τύχη ποτέ δεν βοήθησε κανέναν κατατρεγμένο. Η δράση, η αυτοδυναμία και το όραμα για το μέλλον είναι τα μόνα μέσα που οι σκλάβοι διαθέτουν για να δουν και να ανάψουν τον πυρσό της ελευθερίας τους»

Γκάρβεϊ Μάρκους

 

Rally Round

Rally round the flag
Rally round the Red
Gold, Black and Green
Rally round the
Rally round the Red
Gold, Black and Green
Marcus say – Sir Marcus say
Red for the Blood
That flowed like the river
Marcus say – Sir Marcus say
Green for the land Africa
Marcus say
Yellow for the Gold
That they stole
Sir Marcus say
Black for the people
It was looted fromThey took us away captivity, captivity
Required from us a song
Right now man say repatriate, repatriate
I and I patience have now long time gone
Fathers, mothers, sons, daughters, everyone
Four hundred,
Four hundred million strong
Ethiopia stretch forth her hands
Closer to God we Africans
Closer to God we Africans
Closer to God we can
In our hearts is Mount Zion
Now you know seek the Lion
Our hearts is Mount Zion
Now you know, now you know
How can we sing in a strange land
Don’t want to sing in a strange land
Liberation,
True Democracy
One God, One Aim, One Destiny!

CHORUS
Rally round the
Rally round the
Red for the Blood
That flowed like the river
Rally round the
Rally round the
Green for the land Africa
Rally round the
Rally round the
Yellow for the Gold
That they stole
Rally round the
Rally round the
We the Black people
Remember when we used to dress like kings
Conqueror of land, conqueror of seas
Civilisation far moved from caves
Oppressor, Oppressor man live deh
I curse that day
The day they made us slaves I say

How can we sing in a strange land
Don’t want to sing in a strange land
Liberation,
True Democracy
One God, One Aim, One Destiny!

CHORUS
Rally round the flag
Rally round the Red
Gold, Black and Green
Rally round the flag
Rally round the Red
Gold, Black and Green

A bright shining star..Africa
Catch Star Liner right now…Afrika
A history no more a mystery Afrika
Respect and authority…Afrika
Climb ye the heights of humanity
Come rally, come rally, come rally, come rally round
Come rally…

30–9–2017

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ– BLACK HISTORY

TRIBUTE TO MALCOLM X

Η ψήφος είναι σαν μια σφαίρα. Δεν ρίχνεις τις σφαίρες σου μέχρι να δεις ένα στόχο, και αν αυτός ο στόχος είναι πολύ μακριά, κράτα την ψήφο σου μέσα στην τσέπη σου.

Malcolm X

27–9–2017