Σημείο Μηδέν — 0

Από τον Νώντα Κούκα

Η φιλοσοφική πύλη

Φιλοσοφικά και μαθηματικά μιλώντας, το 0 είναι η πύλη μέσω της οποίας μια ποιότητα άρνησης διέρχεται από το άπειρο και, μεταβάλλοντας το πρόσημό της από συν  (+) σε πλην (–), καταφάσκει σε θετική ποσότητα. 

Η αρνητική ποιότητα είναι άρρητη και μη μετρήσιμη. Αποτελεί, με άλλα λόγια, ατόφια — μη ποσοτικοποιημένη — μαθηματική μονάδα πληροφορίας. Διερχόμενη όμως από το  0, λαμβάνει τεράστιο μαθηματικό ρευστό από αυτό.  Αρα, το σημείο 0 συνιστά μια διηνεκή γεννήτρια ασύλληπτου σε αποθέματα δυναμικού μαθηματικού ρευστού.

Η κοσμογονική πύλη

Το μαθηματικό πέρασμα από την ποιότητα στην ποσότητα — δια μέσου του Μηδενός — σηματοδοτεί αναγκαίως το εναρκτήριο λάκτισμα στο υλικό παιχνίδισμα του Σύμπαντος. Ο μετασχηματισμός της άυλης πληροφορίας σε τεράστιες ποσότητες κοσμικής ενέργειας, κωδικευμένης πάντα στο σημείο 0 ως <<μαύρο κουτί του Πλανκ>>, δρομολογεί την υλική του σήμανση ως »μεγάλη έκρηξή».

Συνεπώς, το σημείο Μηδέν στην κοσμολογία είναι το αντίστοιχο του μαθηματικού, όπου η δράση από απόσταση χωρίς ενέργεια (τα »εικονικά» σωματίδια ουσίας) μεταστοιχειώνεται σε δράση εν τοις πράγμασι τεράστιων ενεργειών (σε υλικά σωματίδια δύναμης / μάζας).

Η λογική πύλη

Αλλά και ο ίδιος ο χώρος της λογικής κωδικεύεται στο σημείο 0. Πράγματι, σύνολη η λογική των προτάσεων (άρνηση, διάζευξη, συνεπαγωγή, ισοδυναμία) προκύπτει εξ ολοκλήρου από την άρνηση <<ούτε ούτε>> (NOR) ή από το <<όχι το Α και το Β>> (NAND) — που ουσιαστικά έχουν την ίδια ιδιότητα.

Εκλαμβάνοντας, κοντολογίς, το 0 ως άρνηση / ψεύδος / ποιότητα και το 1 ως κατάφαση / αληθές / ποσότητα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όλες οι καταφάσεις μας μπορούν να προκύψουν από τη διατύπωση της άρνησης.

17 — 05 — 2018

 

Advertisements

Τίποτε και Απαν

Από τον Νώντα Κούκα

Οι έσχατοι νόμοι της λογικής

Ο άγγλος φιλόσοφος και μαθηματικός, Τζορτζ Μπουλ (George Boole), σκεφτόταν το σύστημά του ως μαθηματικά χωρίς αριθμούς. Εδικότερα, έγραφε: <<Είναι απλώς γεγονός ότι οι έσχατοι νόμοι της λογικής — οι μόνοι στους οποίους είναι δυνατόν να θεμελιωθεί η κατασκευή μιας επιστήμης της λογικής — είναι μαθηματικοί όσον αφορά στη μορφή και την έκφρασή τους, μολονότι δεν ανήκουν στα μαθηματικά της ποσότητας>>.

Για τον Μπουλ, οι μόνοι επιτρεπτοί αριθμοί ήταν το μηδέν (0) και το ένα(1). Δηλαδή, όλα ή τίποτα: η αντίστοιχη ερμηνεία των συμβόλων 0 και 1 στο σύστημα της λογικής είναι Τίποτε και Απαν. Μέχρι τότε, η λογική ανήκε στη φιλοσοφία. Ο Μπουλ αξίωνε την κατοχή της λογικής εκ μέρους των μαθηματικών.

Η Νέα Φιλοσοφία ως Κλάσμα

Συμφωνούμε σχεδόν σε όλα, αλλά διορθώνουμε κάπως το τελευταίο: Η λογική δεν ανήκει, συνελόντι ειπείν, ούτε στη φιλοσοφία ούτε στα μαθηματικά. Απλά η λογική  είναι ο παρονομαστής της ανθρώπινης σκέψης, ενώ τα μαθηματικά είναι ο αριθμητής της. Το ίδιο δε το κλάσμα είναι η φιλοσοφία.

Ετσι λοιπόν, η φιλοσοφία αποκτά έναν πολύ διαφορετικό και πολύ πιο σημαντικό ρόλο από εκείνον που εξυπητετούσε παραδοσιακά. Συνοψίζει — ως λόγος, πλέον, και όχι σαν λογική — εμφανώς και διακριτά τόσο τα μαθηματικά όσο και τη λογική. Καρπούται δομή (μέσω των μαθηματικών) και ενδύεται μορφή (μέσω της λογικής).

Ουσιατικά, η φιλοσοφία περιγράφει τη μαθηματική έκφραση της πρωταρχικής μονάδας δια της λογικότητάς της (της μορφής της). 

Επομένως, αυτή η αναβαπτισμένη φιλοσοφία υπερβαίνει εξ αντικειμένου τόσο τα κλασικά μαθηματικά σύμβολα όσο, βεβαίως, και τα φυσικά σημεία της (φυσικής) γλώσσας. Χρειάζεται ανυπερθέτως μια εντελώς νέα γλώσσα των μαθηματικών του λόγου. Και τούτη η γλώσσα δεν είναι κώδικας αλλά η καθαρή και αδιαμεσολάβητη   μεταγλωσσική ιδέα της πληροφορίας .

08– 05 — 2018

Μυστικών πράξεων συνέχεια…

Από τον Νώντα Κούκα

Η Μέγιστη Ταυτότητα

Το 0 (Μηδέν), ως γνήσιο μαθηματικό και αόρατο υποκείμενο, αποτελεί μία και μοναδική καθαρή δομή — ή αλλιώς, το τέλειο Κενό Υποσύνολο (το σύνολο όλων των συνόλων). Ως εκ τούτου, το μηδέν καταλύει, στον αμιγώς μαθηματικό χώρο, τόσο την έννοια της πράξης όσο και την έννοια της κατάστασης. Κοντολογίς, συνιστά την απόλυτη φάση, δηλαδή τη φάση όλων των φάσεων του χώρου.

Εκείνο όμως που ούτε ενεργεί, υπό την έννοια της δράσης, ούτε υπάρχει, υπό την έννοια της κατάστασης, τι μπορεί να είναι; Απλά, το υπαρκτό τίποτα που δηλώνει τη Χώρα Υποδοχής, την αδιάστατη δομή του κενού χώρου που μορφοποιείται συνεχώς και αδιαλείπτως.

Το 0 λοιπόν συνιστά τη μέγιστη ταυτότητα, τον υπερχώρο πριν από την απόδοση των δύο αληθοτιμών του (αληθής / θετικός — ψευδής / αρνητικός). Οπου  αληθές και ψευδές, θετικό και αρνητικό– συγχρόνως– συνθέτουν το φανταστικό τοπίο του λόγου, στο οποίο καταργείται ο νόμος του << μέσου αποκλειόμενου >> της τυπικής λογικής που ισχύει στο »πραγματικό» τοπίο της »κοινής λογικής».

Τα Ονόματα

Το μηδέν πράγματι είναι μαθηματικό υποκείμενο, διότι περιέχει άρνηση / ποιότητα και κατάφαση / ποσότητα, δηλαδή λόγο και λογική, ταυτόχρονα. Εξ ου και τα Ονόματα: Ελευθερία ή Χώρα Υποδοχής του συνόλου όλων των συνόλων.

Αν επιλέξουμε το πρώτο όνομα, λαμβάνουμε το Χάος. Αν προτιμήσουμε το δεύτερο, παίρνουμε το Απειρο. Ομως, επιλέγοντας και τα δύο μαζί, συγχρόνως, έχουμε το ταυτοτικό Μηδέν — το Κενό Υποσύνολο.

03 — 05 — 2018

Μυστικές Πράξεις

Από τον Νώντα Κούκα

Ο γρίφος

Το μηδέν, καθώς ακροβατεί ανάμεσα σε μια ενέργεια και σε μια πράξη, φέρνει σε αμηχανία τόσο τους φιλόσοφους και τους επιστήμονες όσο και τους κοινούς θνητούς. (Αραγε, τι είναι τελικά οι αριθμοί, ουσιαστικά ή επίθετα;)

Η ουσία των μαθηματικών έγκειται στην ελευθερία τους — έλεγε ο πατέρας της θεωρίας των συνόλων και των υπεραριθμήσιμων αριθμών, Γκέοργκ Κάντορ [Georg Cantor]. Ελευθερία όμως σημαίνει κάτι το αιθέριο, κάτι το τελείως λεπταίσθητο. Δεν μπορεί δηλαδή η ελευθερία να αποτελέσει «αντικείμενο» απτό ή ορατό, αφού ούτε συμπάγεια ούτε πυκνότητα διαθέτει.

Ετσι, εάν ονοματίσουμε την ελευθερία ως <<Αόρατο Μαθηματικό Υποκείμενο>>, δεν θα απέχουμε μάλλον πολύ από την αλήθεια που συνυποδηλώνει έντονα ο μυστικός αριθμός 0 — Μηδέν. Ελευθερία λοιπόν και Μηδέν εξισώνονται, όχι όμως στο τρισδιάστατο συνεχές, αλλά στο αόρατο και αδιάστατο διακριτό α–συνεχές.

Οι δύο κουλτούρες

Ας κάνουμε τώρα υπερλογική. Είμαστε εμείς, τα τρισδιάστατα όντα, και απέναντί μας είναι τα αδιάστατα όντα του υπερχώρου που δουλεύουν το αδιάστατο κλάσμα 1 / 0. Τούτο, στον υπερχώρο τους, σημαίνει ότι από μία μη–ποσότητα (1) λαμβάνουν μία άλλη μη–ποσότητα, το τίποτα (0),

Η εν λόγω δράση, τηρουμένη των αναλογιών στο τρισδιάστατο σύμπαν μας, αντιστοιχίζεται στη συμμετρία <<δεν κάνω τίποτα>> (ταυτότητα). Ομως, στο κόσμο των υπερόντων, το <<δεν πειράζω τίποτα>> (= 0) ισοδυναμεί με πράξη: κάνω και δεν κάνω τίποτα, ταυτοχρόνως, δηλαδή 1 / 2 (αληθές και ψευδές μαζί).

Επομένως, ό,τι θα προέκυπτε από αυτή την (αδιάστατη) πράξη θα ήταν μια αδιάστατη απεικόνιση από έναν (αδιάστατο) ορισμό σε μια (αδιάστατη) τιμή. Αυτή η διαδικασία στο γήινο «χονδρό» κόσμο θα αντιστοιχούσε με μια βαριά πρωτόγονη πρόσθεση — θα μιλάγαμε δηλαδή για 1+1=2.

Αναλυτικότερα, το τρισδιάστατο 1/ 0 δεν θα περιέγραφε τίποτε άλλο παρά έναν απειρισμό. Παράλληλα, το 1 / 2 θα το εκλαμβάναμε σαν ένα «αγενές» 0,5. Ενώ, εάν προχωρούσαμε ακόμη πιο πέρα, το πολύ–πολύ να φτιάχναμε την υλική συνεπαγωγή 0+ ——-> 1+. Πράγμα που σημαίνει ότι θα μετακινούσαμε το 0 κατά 0,5 προς τα δεξιά του. Ετσι, θα προσθέταμε δύο μισά κομμάτια στα δεξιά του 1. Οπότε θα μετρούσαμε 1+1=2…

28  Απριλίου  2018

 

Μαθηματικά, Λογική και Ψυχολογία

Από τον Νώντα Κούκα

Τα Μαθηματικά και η ημι-εμπειρική περιοχή της γνώσης

Τα μαθηματικά (πρέπει να) ανήκουν στην ημι-εμπειρική περιοχή της γνώσης. Κάπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως το ημι-ορατό και το ημι-εμπειρικό συσχετίζονται. Τα μαθηματικά, έτσι όπως τα δηλώνουμε – ως ακρότατες τομές του μαθηματικού συνεχούς (σύμβολα)- δεν αποτελούν παρά φαινόμενα της συνείδησης (: Το ημι-ορατό). Κατ’ επέκταση, προβάλλονται στο Ορατό (στο «ορατό σύμπαν») και κατόπιν αντι-προβάλλονται πίσω στη συνείδηση, κατ’ αρχάς, και προς την αντι-συνείδηση, τελικώς.

Ως εκ τούτου, αυτή η αυτοματική – θα λέγαμε – αμφιδέξια (μπρος-πίσω) κίνηση της μαθηματικής προβολής συνιστά συμμετρικούς μετασχηματισμούς της συνείδησης/σύμπαντος, ή σύμπαντος/συνείδησης, με ταυτότητα την ίδια την αντι-συνείδηση.

Να λοιπόν γιατί ο χρόνος δεν ενδιαφέρει τα μαθηματικά-επειδή τόσο ο χρόνος όσο και τα μαθηματικά είναι έννοιες συμμετρικά ανταλλάξιμες ως προς τη συνείδηση. Χονδρικά, ο χρόνος μαζί με τα μαθηματικά δηλώνουν λογική ισοδυναμία με τη συνείδηση, ως δύο θεμελιώδεις συνισταμένες της, οι οποίες όμως συγκροτούν μία και μόνο δομή-την παρατήρηση και τη μέτρηση. Η παρατήρηση ανάγεται στον χρόνο και η μέτρηση στα μαθηματικά. Δίχως τη δομή αυτή δεν νοείται ο ανθρώπινος (και όχο μόνο) εγκέφαλος-εξ ου κα η «χρονομηχανή» του εγκεφάλου.

 Τα μαθηματικά κανονικά (πρέπει να) ξεκινούν από το αόρατο, να διανύουν το ημιορατό και να καταλήγουν στο ορατό ακρότατο τμήμα του μαθηματικού συνεχούς (σύμβολα).

Ετσι, η μαθηματική γλώσσα που παράγεται σκοπό έχει να εκτελέσει την ανάδρομη πορεία — από το ορατό, στο ημιορατό, και από εκεί στο αόρατο — προκειμένου να επιστρέψει στις απαρχές της. Ο συσχετισμός του ημιορατού με την ημιεμπειρική περιοχή της γνώσης εισάγει αυτομάτως και το ημιεμπειρικό, ως μαθηματική έννοια λογικής αφαίρεσης. Τώρα πια, μπορούμε να ισχυριστούμε πως με τη μαθηματική λογική κατορθώνουμε να μετασχηματίσουμε τη μονόδρομη λογική συνεπαγωγή, αόρατο —-> ορατό, σε λογική ισοδυναμία: ημιορατό <—-> ορατό.

Το Μαύρο Κουτί της Μαθηματικής Πληροφορίας

Και πάλι, όμως, απομένει ένα ακάλυπτο διάστημα μεταξύ ημιορατού και αόρατου, κατά την παλίνδρομη κίνηση. Αυτή η ανεπαρκής ανάστροφη πορεία της τροποποιημένης συνείδησης να επιστρέψει στην πηγή της, συνιστά την καθαυτό  αδυναμία της μαθηματικής λογικής και κάθε αξιωματικής της τυποποίησης.

Το αχαρτογράφητο κενό ανάμεσα στο αόρατο και το ημιορατό αποτελεί το κρυφό νόημα της πληροφορίας, που δεν δύναται να αποκωδικοποιήσει η κλασική ερμηνευτική των παραδοσιακών μαθηματικών. Μόνο τα διαισθητικά μαθηματικά του λόγου, συμπυκνωμένα σε μια μεστή Γενική Θεωρία της Πληροφορίας, μπορούν να ξεκλειδώσουν και να φωτίσουν το μαύρο κουτί της Πληροφορίας: το δάστημα ανάμεσα στο αόρατο και το ημιορατό.

Τα Ονειρα και η συμμετρική συνείδηση

Ας διερευνήσουμε τώρα ένα εύλογο ερώτημα: αν η συνείδησή μας ήταν στραμμένη όχι προς τα «έξω» αλλά προς τα «μέσα», τότε άραγε τι είδους τεχνολογία θα είχαμε αναπτύξει; Θεωρητικά δικαιούμαστε να πιστεύουμε ότι δεν (πρέπει να) παραβιάζεται η αμφιδεξιότητα της συνείδησης, τούτη παρατηρεί και (αυτο-) παρατηρείται. Αλλωστε, όταν μιλάμε για συνείδηση, δεν εννοούμε αυτομάτως και την εαυτο-συνείδηση; Η συνείδηση, δηλαδή, γνωρίζει πως η ίδια είναι συνείδηση.

Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση αυτή καθεαυτή εκδιπλώνεται ταυτόχρονα μπρος και πίσω – έξω και μέσα. Είναι αμφιδέξια στον χρόνο, διαθέτει το διπλό βέλος του, αλλά βέβαια ακολουθεί φαινομενικά το ψυχο-ιδεολογικό βέλος του χρόνου που συμπλέει με το θερμοδυναμικό βέλος του χρόνου, και άρα με την εντροπία-δηλαδή μόνο μπροστά. Αυτή είναι η συνειδητή εγρήγορση της συνείδησης όταν, δηλαδή, είμαστε ξύπνιοι και δεν κοιμόμαστε.

Τι γίνεται όμως όταν κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε; Εκεί τα πράγματα αρχίζουν να αναστρέφονται. Η εντροπία της συνείδησης αντιστρέφει την τοπολογία της σε μέσα-έξω (»ονειρικό σώμα»), με τελικό αποτέλεσμα η ασυνείδητη (μη–αιτιακή) εγρήγορση του ύπνου να βασιλεύει στο αντίστροφο ταξίδι της προς τα μέσα. Τα όνειρα είναι τόσο <<υλικά>>, τόσο <<πραγματικά>> σε σχέση με τον ύπνο μας, όσο τα πράγματα του γύρω κόσμου μας όταν είμαστε ξύπνιοι.

Θα λέγαμε με άλλα λόγια ότι: λαμβάνει χώρα η συμμετρικοποίηση της συνείδησης ως δομομορφής – όσο μακριά αυτή έφθασε την ημέρα, το ίδιο μακριά φθάνει τη νύχτα στο όνειρο. Οσο λογικό χωροχρόνο καταναλώνει την ημέρα, όταν είναι σε εγρήγορση, ακριβώς τόσο συναισθηματικό / ά–λογο χρονοχώρο (το αντίστροφο, δηλαδή) αποδίδει πίσω τη νύχτα όταν ονειρεύεται — προσοχή, εννοούμε ποιοτικό και όχι ποσοτικό χρονοχώρο. Με αυτόν τον τρόπο, εξασφαλίζεται η δομική συλλειτουργικότητα του εαυτού με το εγώ. Την ημέρα η συνείδηση χρειάζεται περισσότερο το συνειδητό / αιτιακό εγώ. Τη νύχτα δουλεύει περισσότερο με τον ασυνείδητο / μη-αιτιακό εαυτό.

Η Τεχνολογία και το κρυφό νόημα της πληροφορίας

Ουσιαστικά, τώρα δα, περνάμε στο κρυφό νόημα της πληροφορίας σχετικά με την τεχνολογία και τη συνείδηση. Η αύξηση της συνειδητής εγρήγορσης στον εμπειρικό κόσμο, μεταφράζεται σε αύξηση της τεχνολογίας της πληροφορίας. Η μείωση της συνειδητής εγρήγορσης, που σημαίνει αύξηση της εαυτο-συνείδησης, μεταφράζεται  σε απομείωση του κρυφού νοήματος της πληροφορίας – δηλαδή σε αποκωδικοποίησή του. Και να που πια γίνεται ολοφάνερο: αποκωδικοποίηση του νοήματος της πληροφορίας σημαίνει γνησιότερη και βαθύτερη επιστημοσύνη, αποδέσμευση από όλα τα υλικά σύμβολα-και άρα αντι-τεχνολογία της αντι-συνείδησης.

Η τεχνολογική πρόοδος φαίνεται σαν κάτι περισσότερο από την αύξηση της συνείδησης-και η αύξηση της συνείδησης σαν κάτι λιγότερο από την πρόοδο της τεχνολογίας. Μια δεύτερη όμως ανάγνωση, όπως είδαμε, μπορεί να γίνει και να είναι η αντίστροφη: το λιγότερο (αύξηση της συνείδησης) να είναι περισσότερο (από την τεχνολογική πρόοδο). Αρκεί να εισαγάγουμε στην τοπολογία της συνείδησης του εγώ το συμμετρικό  γένος της εαυτός.

Ακριβώς η αρχή αυτή του κρυφού νοήματος του Μαθηματικού, Λογικού και Ψυχολογικού Εαυτού οφείλει να διέπει τη γενική θεωρία της πληροφορίας.

23  Απριλίου  2018

Το κρυφό νόημα της Πληροφορίας

Από τον Νώντα Κούκα

Το κλάσμα 1/0 πράγματι απειρίζεται όταν τόσο η μονάδα όσο και το μηδέν εκληφθούν σαν τρισδιάστατοι (υπολογιστικοί) αριθμοί.

Εάν όμως, ο παρονομαστής του κλάσματος — το μηδέν — μπορεί να νοηθεί ως ένας οιονεί καθαρός — αδιάστατος αριθμός, μια δηλαδή αδιάστατη τιμή του απόλυτου <<Μηδέν>>, αλλά με τρισδιάστατη γλωσσική επένδυση, τότε το κλάσμα 1/0 μάλλον δεν απειρίζεται — αντίθετα, διπλασιάζεται.

Την αναπαραγωγή αυτή εμείς την ονομάζουμε <<σκιά>>.  Και τούτη ακριβώς υποδηλώνει το κρυφό νόημα της Πληροφορίας: Μία σταθερά, μία τιμή ενός αδιάστατου αριθμού που εμφανίζει το αρνητικό σε θετικό, το αόρατο σε ορατό, πάνω στο »ξαφνικό» σημείο του αδιάστατου– πλην, όμως, ημιορατού — 1/2, που έχουμε δηλώσει αλλού.

Η Σκιά, κατά βάση, εγκαινιάζει  τα μαθηματικά του αοράτου. Εισάγει μία σταθερά, απειρότιμη, αρμονική σειρά η οποία, όμως, δεν γίνεται ποτέ αποκλίνουσα — όσο και αν τείνει στο άπειρο –, αφού το κατηγόρημα << απειρότιμη>> δεν ισοδυναμεί με το ίδιο το άπειρο.

18 Απριλίου 2018

Το Κεντρικό Μήνυμα

Από τον Νώντα Κούκα

Η Επιλογή Αναγνώρισης

Αφού, λοιπόν, ο καθολικός λόγος της προκαταρκτικής / τελικής μονάδας αναγνωρίσει — εκ των υστέρων — τις ανθρώπινες υπάρξεις, τότε η επιλογή αναγνώρισης είναι το μπιτ (πληροφορίας) <<ναι — όχι>>, <<είναι — δεν είναι>>.

Τούτο το <<ναι>> σηματοδοτεί την ένταξη της συγκεκριμένης μονάδας πληροφορίας στο κεντρικό μήνυμα του σύμπαντος — υπολογιστή που είναι η ελευθερία. Ετσι, η μονάδα αυτή συμμετέχει ως ένα λειτουργικό κομματάκι, πια, στη δομή του μεγάλου παζλ που συγκροτεί το μήνυμα της ελευθερίας.

Το εν λόγω σχέδιο του λογισμικού, διότι περί τέτοιου πρόκειται, της οντολογικής χειραφέτησης μάλλον στηρίζεται σε ένα ακατάλυτο πρωτόκολλο. Αυτό δεν προβλέπει την απελευθέρωση των ατομικών μεταβλητών μέσα στην παρένθεση — μέσα στο παρατηρήσιμο σύμπαν, δηλαδή — ξεχωριστά. Η απελευθέρωση λαμβάνει χώρα μόνο στην περίπτωση κατά την οποία αυξάνεται συνολικά η κοσμική συνείδηση εντός της παρένθεσης. Τότε ακριβώς, και μόνο τότε, η παρένθεση απαλείφεται.

Η Γενική Αρχή

Η γενική αρχή του καθολικού λόγου εκτείνεται σε δύο σκέλη — προτάσεις, οι οποίες είναι λογικά (δηλαδή, αναγκαίως) συζευγμένες μεταξύ τους: (i) φαίνεται αυτό που φαίνεται / (ii) δεν φαίνεται αυτό που είναι.

Ενώ, όλως αντιθέτως, η επιμέρους αρχή που διέπει τον επαγωγικό ψυχολογικό ωφελισμό περιορίζεται στην πρόταση: ό,τι φαίνεται αυτό είναι.  Ετσι, αν αισθάνεσαι καλά, εσύ ως άτομο, αυτό είναι δήθεν πραγματικά καλό, ανεξάρτητα από το πόσο δυστυχία μπορεί να προξενεί στους άλλους εκείνο που ευχαριστεί εσένα.

Αλλά ο καθολικός λόγος είναι άτεγκτος. Ο <<μέσος όρος>>, που έχουμε ήδη δηλώσει στις Βασικές Προτάσεις, συνδέει αναπόδραστα τις ελαχιστότατες ποιοτικές μονάδες πληροφορίας με τις απέραντα πολλές (α–νόητες) ποσότητές της, ώστε να δημιουργείται η λογική αρχή της συνείδησης:

Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός — δηλαδή, κανένα γνήσιο έλλογο ον δεν μπορεί να επιβάλλεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο επί του άλλου. Αυτό εκτείνεται έως και την περιοχή εξεύρεσης τροφής.

Αρα, καταργείται και η θεολογική / πατριαρχική ιδεολογία της ανθρωπικής αρχής, που θέλει το ανθρώπινο είδος ως επικυρίαρχο είδος στο παρατηρήσιμο σύμπαν.

9  Απριλίου  2018

Το Θεμελιώδες Ζήτημα

Από τον Νώντα Κούκα

Η Αγνοια και η Αναγνώριση

Η Προκαταρκτική / Τελική Μονάδα, η πρώτη — πρώτη πληροφορία, δεν μπορεί να γνωρίζει εξ αντικειμένου τις α–νόητες πληροφοριακές μονάδες. Επειδή, ως απόλυτα λογικό μήνυμα, στερείται παντελώς την α–νοησία.

Κατά συνέπεια, η προκαταρκτική / τελική αρνητική εντροπία δεν μπορεί να αναγνωρίσει εκ προιμίου τις α–νόητες ανθρώπινες υπάρξεις. Μπορεί όμως να τις αναγνωρίσει εκ των υστέρων, εφόσον αυτές μετουσιωθούν από απλές (ψυχολογικές) παρουσίες σε (μαθηματικές και λογικές) ουσίες.

Η Φιλοσοφία της Τεχνολογίας θα βοηθήσει τα μάλα στην εν λόγω κοπιώδη ανάβαση.

6  Απριλίου  2018

Βασικές Προτάσεις

Από το Νώντα Κούκα

Οι σταθερές της γνώσης

— Η πηγή της μαθηματικής γνώσης, ο καθαυτό μαθηματικός λόγος, αφορά στον »δεύτερο κόσμο» — στον κόσμο των κβάντων. Συγκεκριμένα, η μαθηματική γνώση συνάπτεται με το εξω-λογικό κβαντικό σύμπαν που, με τη σειρά του, μαθηματικοποιείται ακαριαία (χωρίς καμία μηχανική λειτουργία) από το ίδιο το μαθηματικό πρωτόγονο (: φανταστικό προ-χωροχρονικό μοντέλο του σύμπαντος).

— Η ψυχολογία συνιστά το χαρακτηριστικό γνώρισμα του παρατηρήσιμου αναλογικού σύμπαντος — του συνεχούς τετραδιάστατου (»τρίτος κόσμος»).

— Η λογική είναι ο »μέσος όρος» που συνδέει τη μείζονα προκείμενη (κβαντικός λόγος) με την ελάσσονα προκείμενη (ψυχολογικό / αναλογικό συνεχές σύμπαν), για να εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα της ύπαρξης ως συνείδησης.

— Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ψυχολογικοποιημένη μορφή πληροφορίας που, μέσω της ειδοποιού διαφοράς (μέσος όρος) της λογικής, προσπαθεί να μετουσιωθεί σε ον ή όχι. Ο ελάχιστος πολλαπλασιαστής αυτής της μετουσίωσης είναι η παρουσία στον χωρόχρονο.

Η παράδοξη αρχή

Οσο πιο κοντά φαίνεται κάτι τόσο πιο μακριά βρίσκεται. Τούτη η παράδοξη ιδιότητα του χώρου αποδίδεται μαθηματικά από την ‘απόσταση Πουανκαρέ»: ανάμεσα σε δύο σημεία Α και Α΄ με μιγαδικές συντεταγμένες z και w ορίζεται ως 2arctanh {(z — w) / (1 — wz*)}, όπου z* είναι ο μιγαδικός συζυγής του z, και arctanh είναι κάποια από εκείνες τις δευτερεύουσες τριγωνομετρικές συναρτήσεις που καραδοκούν πάντα στα »περίχωρα» του χώρου.

Η συνέπεια του εν λόγω ορισμού, ως γνωστόν, είναι ότι υποχρεώνει την περιφέρεια του δίσκου του Πουανκαρέ να βρίσκεται πάντα σε άπειρη απόσταση από οποιοδήποτε σημείο μιας χορδής.

Εντέλει, ένας ανάλογος τροποποιημένος ορισμός της απόστασης, που αντικαθιστά την ευκλείδεια γεωμετρία και μετατρέπει τον δίσκο του Πουανκαρέ σε πρότυπο της υπερβολικής γεωμετρίας, ισχύει μάλλον και για τη σχέση ανάμεσα στην (ανθρώπινη) λογική και την (εξω-λογική) καθαυτό μαθηματική γνώση.

Γι΄αυτό, όσο πιο συγγενική και κοντινή προσπαθεί να γίνει η (κοινή) λογική προς τη μαθηματική λογική, τόσο πιο απόμακρη και ξένη μοιάζει τελικά να είναι στην πραγματικότητα.

Η  καθημερινή συνέπεια της πρώτης τείνει να βρίσκεται πάντα σε άπειρη απόσταση από την απόκοσμη συνέπεια της δεύτερης…

1 Απριλίου 2018

 

Η γόνιμη και ασυνεπής Πληροφορία

Από τον Νώντα Κούκα

Μια περίεργη πρόταση

Προβλέποντας τον καιρό, η ΕΜΥ μάς λέει: »αύριο θα βρέξει». Αραγε, αυτή η δήλωση τι είναι; Αληθής ή ψευδής;

Οι πιο πολλοί θα υποστηρίξουν ότι η εν λόγω δήλωση, που γίνεται σήμερα για αύριο, είναι είτε αληθής είτε ψευδής. Ομως, ιδού το πρόβλημα: αν η δήλωση είναι είτε αληθής είτα ψευδής, τότε το μέλλον είναι ήδη αναγκαίο και εκ των προτέρων καθορισμένο. Και φυσικά, κάτι τέτοιο  για την κοινή λογική είναι παράδοξο.

Από την άλλη, εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι ισχυρισμοί μας για το μέλλον δεν είναι ούτε αληθείς ούτε ψευδείς, μέχρις ότου τα γεγονότα που προβλέπουν συμβούν πραγματικά. Αλλά και πάλι αυτό δεν συνάδει με τη βασική αρχή του ορθολογισμού — τον αποκλειόμενο τρίτο (για οποιαδήποτε δήλωση P, πρέπει να είναι αληθές είτε P είτε μη P).

Αλλωστε, κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ένα οξύμωρο σχήμα  λόγου. Θα φαινόταν δηλαδή σαν να μπορούμε να πούμε πως είναι αληθές ότι κάποιος θα έρθει σε ένα ραντεβού ή θα υλοποιήσει μια δέσμευση.

Ουσιαστικά, η ως άνω περίεργη πρόταση δεν είναι παρά μια πληροφορία που παραβιάζει το μέλλον και το αναγκάζει να ενταχθεί στο παρελθόν. Ισοδύναμη διατύπωση: Η πρόβλεψη συνιστά μια διφορούμενη παρατήρηση/μέτρηση, η οποία δεσμεύει τη μελλοντική ασυνέπεια και τη μετασχηματίζει σε παρελθοντική συνέπεια.

Πληροφορία από το Μέλλον

Και καθώς πρόβλεψη και υπόθεση είναι αναγκαίως συσχετισμένες στη μήτρα κάθε θεωρίας, οδηγούμαστε μαθηματικά στον εξής συμπερασμό: Η Πληροφορία είνα έννοια βαθιά συνδεδεμένη με τις έννοιες της γονιμότητας και της ασυνέπειας στο χωροχρονικό κομμάτι του Μέλλοντος. Ωστόσο, χρειάζεται τη διφορούμενη στιγμή του παρατηρητή προκειμένου να εγκατασταθεί στην επικράτεια της θεωρητικής επικύρωσης, προσλαμβάνοντας μια τιμή αλήθειας ή ψεύδους.

Τώρα πλέον μπορούμε να μιλήσουμε για την Πληροφορία που έρχεται από το μέλλον, για να κτίσει το παρελθόν…

26 Μαρτίου 2018