ΤΟ DNA TOY ΑΠΟΧΡΩΝΤΟΣ ΛΟΓΟΥ

Από τον Νώντα Κούκα

Οι  Επτά  (7)   Λόγοι 

I.   Μπορούμε να νοήσουμε τον αποχρώντα (επαρκή) λόγο quasi (οιονεί) παραλλαγή της αιτιοκρατικής ερμηνείας, στην οποία προβαίνει η προχρονολόγηση του εγκεφάλου (που έχουμε περιγράψει αλλού). Ισοδύναμα, ο αποχρών λόγος της συνείδησης αγκυρώνεται στο περιβάλλον της σαν αιτιοκρατική συμπεριφορά της «φύσης». Τότε — συνεπάγεται — η αιτιοκρατία δεν υπάρχει αφ΄εαυτής στο σύμπαν μας, αλλά διαμορφώνεται από (έναν) συνειδητό νου.

II.   Η αρχή του επαρκούς ή αποχρώντος λόγου συνοψίζει τη σχέση της συνείδησης ως εξωτερικής εκδήλωσης, αφενός, και ως εσωτερικής αναδίπλωσης, αφετέρου. Η σχέση αυτή δημιουργεί την ψευδαίσθηση ενός υποκειμένου και μιας αντικειμενικής πραγματικότητας που στέκεται απέναντί του «εκεί έξω».

III.   Κατά βάση, είναι η εξωτερική εκδήλωση της συνείδησης, που μετασχηματίζει την ταυτότητα της συμμετρίας «δεν πειράζω» σε στροφικές και ανακλαστικές συμμετρίες «πειράζω». Κατ΄αυτόν τον τρόπο, οι συγκεκριμένοι μετασχηματισμοί — ενέχοντας ως παραλλαγή της αρχής του επαρκούς λόγου την αρχή της αιτιότητας — εκφαίνονται ως «αντικειμενική πραγματικότητα».

IV.   Προσοχή! Δεν υπονοούμε βέβαια τον σολιψισμό (: η πραγματικότητα είναι αποκύημα της συνείδησης ή της φαντασίας). Τουναντίον, δηλώνουμε την εξαρχής ταυτότητα (συνείδησης και όντος), η οποία κάποια «στιγμή» μετασχηματίστηκε σε ομάδες στροφικής και ανακλαστικής συμμετρίας που μιμούνται την αρχική ακίνητη συμμετρία / ταυτότητα.

V.   Από την άλλη μεριά, η συμμετρική αναδίπλωση προς τα «μέσα» της συνείδησης δημιουργεί την ψευδαίσθηση του («εαυτού»-) Εγώ ως το αντίθετο βέλος της κατεύθυνσης που ακολουθεί η εκδίπλωση της συνείδησης. Τούτη η εκδίπλωση προς τα «έξω» και η αναδίπλωση προς τα «μέσα» δημιουργεί τη διπλή εντύπωση του χρόνου — το διπλό βέλος του χρόνου: παρελθόν – μέλλον.

VI.   Η ατομική / υλική συνείδηση αναφέρεται στο ξεδίπλωμα και στο ανάπτυγμα του μετασχηματισμένου «κόσμου», όπου βέβαια (φαίνεται να ) κυριαρχεί αναγκαίως η αιτιότητα. Ο Meyerson εύστοχα είχε πει: «αιτιότητα είναι η αρχή της ταυτότητας προσαρμοσμένη στην ύπαρξη αντικειμένων μέσα στον χρόνο».

VII.   Ο,τι λοιπόν εννοούμε  ως «φύση –πραγματικότητα — κόσμο ή σύμπαν» δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από τις τρεις βασικές έννοιες — αρχές που διέπουν τις τρεις θεμελιώδεις αρχές της συμμετρίας: μετασχηματισμός — δομή — διατήρηση, που «ενσαρκώνονται» στη δρώσα συνείδηση.

28 / 07 / 2017

Advertisements

Posted on Ιουλίου 28, 2017, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: