ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ «ΚΑΤΙ»

Από τον Νώντα Κούκα

Το «Κενό» και τα κενά σύμπαντα 

Η θεωρία  του <σύμπαντος από το μηδέν>, αν και δεν μπορεί να αποδειχθεί με συμβατικά τεχνικά πειράματα, βοηθάει ωστόσο στην απάντηση ορισμένων πρακτικών προβλημάτων. Για παράδειγμα, γιατί το σύμπαν δεν (φαίνεται να) περιστρέφεται — μολονότι τα πάντα γύρω μας περιστρέφοντα: από τις κούνιες στην παιδική χαρά και τα μπουρίνια στη θάλασσα, μέχρι τους πλανήτες, τους γαλαξίες και τους κβάζαρ (αλλά, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, το ίδιο συμβαίνει και με το σπιν, την ιδιοστροφορμή, των υποατομικών σωματιδίων).

Ισως λοιπόν το σύμπαν μας να μην περιστρέφεται, επειδή ακριβώς προέκυψε από το (εντελώς) τίποτα. Με άλλα λόγια, αφού το κενό δεν περιστρέφεται, δεν μπορεί να υπάρχει καθαρή περιστροφή στο σύμπαν.

Από την άλλη, ανακύπτει και το εξής εύλογο ερώτημα: γιατί τα θετικά και αρνητικά φορτία αλληλοεξουδετερώνονται πλήρως; Τις περισσότερες φορές, όταν κάνουμε λόγο για τις κοσμικές δυνάμεις που διέπουν το σύμπαν, ο νους μας πάει αμέσως στη βαρύτητα και όχι στην ηλεκτρομαγνητική δύναμη, παρ’ όλο που η πρώτη είναι απείρως ασθενέστερη  σε σχέση με τη  δεύτερη. Τούτο συμβαίνει λόγω της τέλειας ισορρόπησης θετικών και αρνητικών φορτίων. Κοντολογίς, μια και το σύμπαν φαίνεται να έχει μηδενικό καθαρό φορτίο, θεωρούμε πως δεσπόζει ην βαρύτητα και όχι ο ηλεκτρομαγνητισμός.

Η αλληλοεξουδετέρωση θετικών και αρνητικών φορτίων — παρότι η εμπειρία μας τη θεωρεί δεδομένη —  είναι άκρως εντυπωσιακή: έχει εξακριβωθεί πειραματικά με ακρίβεια μονάδας με είκοσι ένα (21) μηδενικά μπροστά της (φανταστείτε τον δεκαδικό: 0 έπειτα υποδιαστολή, ακολουθούν άλλα 20 μηδενικά και στο τέλος 1). Υπάρχουν βέβαια και τοπικές ανισορροπίες μεταξύ φορτίων — όπως αυτές π.χ. που προκαλούν τους κεραυνούς — , όμως το συνολικό άθροισμα των φορτίων, ακόμα και στις καταιγίδες, είναι μηδέν. Μόνο να σκεφτούμε αυτό: αν στο σώμα μας υπήρχε έστω και 0,00001 τοις εκατό διαφορά ανάμεσα στα καθαρά θετικά και αρνητικά ηλεκτρικά φορτία, η ηλεκτρική δύναμη θα μας διαμέλιζε, εξακοντίζοντας τα κομμάτια μας στο δάστημα.

Επειτα απ΄ό,τι γράψαμε, μπαίνουμε στον πειρασμό να θεωρήσουμε πως η απάντηση σε όλα τα εν λόγω ερωτήματα ανάγεται στην προέλευση του σύμπαντος από το μηδέν (από το απόλυτο τίποτα). Αφού η καθαρή περιστροφή και το φορτίο του κενού ισούνται με μηδέν, τα σύμπαντα που γεννιούνται απ’ αυτό έχουν επίσης μηδενική περιστροφή και μηδενικό φορτίο. Ολα τα σύμπαντα;

Η «Συνωμοσία» του «Κενού»

Ολα ίσως, εκτός από ένα, το οικείο μας <ορατό σύμπαν>. Γιατί τούτο αποτελείται από ύλη και όχι από αντιύλη; Αφού ύλη και αντιύλη είναι αντίθετες (έχουν αντίθετο φορτίο), κατά τη <Μεγάλη Εκρηξη> θα έπρεπε να έχει δημιουργηθεί ίση ποσότητα ύλης και αντιύλης. Γνωρίζουμε όμως ότι όταν η ύλη και η αντιύλη έρχονται σε επαφή αλληλοεξουδετερώνονται σε αναλαμπή ακτίνων γ, συνεπώς εμείς δεν θα έπρεπε να υπάρχουμε. Το σύμπαν θα έπρεπε να ήταν μια άτακτη συλλογή ακτίνων γ, χωρίς ύλη.

Συμπεραματικά, αν ποτέ η μεγάλη έκρηξη ήταν εντελώς συμμετρική ή, ισοδύναμα, αν προερχόταν από το τίποτε, τότε θα περίμενε κανείς να δημιουργηθούν ίσες ποσότητες ύλης και αντιύλης — πράγμα που δεν εξηγεί την ύπαρξή μας. Ολως αντιθέτως, όπως είδαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας, έλαβε χώρα, στο υποπυρηνικό επίπεδο, θραύση της συμμετρίας CP που αντιστρέφει τα φορτία και την ομοτιμία σωματιδίων ύλης και αντιύλης.

Και είδαμε επίσης τον ρώσο φυσικό Ζαχάροφ να δράττεται αυτής της ασυμμετρίας, προκειμένου να διατυπώσει την υπόθεσή του: Η πρωταρχική <Μεγάλη Εκρηξη> κάθε άλλο παρά συμμετρική υπήρξε. Κατά τη στιγμή της <δημιουργίας>, επήλθε μια μικρή ρήξη της συμμετρίας μεταξύ ύλης και αντιύλης, με αποτέλεσμα η ύλη να υπερισχύσει και να δημιουργηθεί το σύμπαν όπως το γνωρίζουμε.

Εν κατακλείδι, αν το σύμπαν προήλθε από το <τίποτα>, τότε ίσως αυτό τίποτε να μην ήταν εντελώς άδειο, αλλά να περιείχε <κατιτί>: έναν ελάχιστο βαθμό ρήξης συμμετρίας, που επέτρεψε τη σημερινή επικράτηση της ύλης επί της αντιύλης. Τώρα, όσον αφορά στο ερώτημα, πόθεν ή πώς προέκυψε η συγκεκριμένη ρήξη συμμετρίας, η απάντηση παραμένει άγνωστη.

Γνωρίζουμε όμως ότι υπάρχει ένας, τουλάχιστον, αποχρών (επαρκής) λόγος για τη δημιουργία του σύμπαντος — όχι όμως ακριβώς ποιος. Εδώ είναι σαν να μπαίνουμε σε απάτητα χωράφια υπερ-υπερβολικών διαφορικών εξισώσεων, όπου μας χρειάζεται η άριστη (διαισθητικά) αρχική εκτίμηση, προκειμένου να κινηθούμε σε λύσεις που αφορούν πρωταρχικά στην κοντινή γειτονιά τους και όχι σε αυτές καθεαυτές…

11 / 07 / 2017

 

 

Advertisements

Posted on Ιουλίου 11, 2017, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: