ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ «ΤΖΙΧΑΝΤ» (I)

Από τον Νώντα Κούκα

(Σημείωση του συγγραφέα: πρόκειται για κείμενο που θέλει αγώνα και προσπάθεια – «τζιχάντ» – προκειμένου να το μεταφράσει ο αναγνώστης• είναι πάντως απλό για τους πραγματικά απλούς ανθρώπους. Χρησιμοποιεί αναλογίες επιχειρημάτων και όχι αναλογίες απεικονίσεων. Εντέλει, είναι μάλλον ένα συμβολικά κυριολεκτικό και όχι ένα κυριολεκτικά συμβολικό κείμενο.)

Ζήσε για να ονειρευτείς, πέθανε για να ζήσεις

Η συνείδηση, όπως είχαμε γράψει στο τελευταίο σημείωμα, είναι το φάντασμα της ύπαρξης και αντιστρόφως η ύπαρξη είναι το όνειρο της συνείδησης. Ειδικότερα, η συνείδηση είναι η ψυχολογία της ύπαρξης και η ύπαρξη είναι η ψυχολογία της συνείδησης, όπου ψυχολογία ίσον το ελάχιστο υπόλοιπο ανάμεσα στις ομοταγείς έννοιες, «φαντασία» και «όνειρο».

Το ψυχο-ιδεολογικό αυτό αμάλγαμα – η ύπαρξη ως φάντασμα και η συνείδηση ως όνειρο – υποστηρίζεται ασμένως και ολοκληρωτικά από την ίδια την ιδεολογία της βιομηχανικής και μετα-βιομηχανικής κοινωνίας – την «κοινή λογική» και τον «μέσο νου». Στην ιδεολογία αυτή διαπλέκονται αναπόδραστα η απλοϊκή αισθητηριακή εμπειρία του υποκειμένου με την επιστημονική αφαίρεση του αντικειμένου. Πάντοτε βέβαια, μες στο θολό πλαίσιο της άρχουσας ιδεολογίας.

Συνεπώς, το στοιχείο-υπόλοιπο, «ψυχολογία», είναι αυτό όλο κι όλο που υποστηρίζει το ψευδαισθητικό φαινόμενο «ζωή». Αν απουσίαζε αυτό το ελάχιστο υπόλοιπο, από τις κοινωνικές αναπαραστάσεις, τότε μάλλον θα μιλάγαμε για τη ζωή αυτή καθεαυτή ως Λόγο και όχι για τη ζωή ως υπαρξιακό φάντασμα και συνειδησιακό όνειρο. Τότε θα μπορούσαμε αβίαστα να καταθέσουμε την εξής δήλωση, όχι πια σαν αναλογία απεικόνισης αλλά ως επιχείρημα: «Όταν ζεις ονειρεύεσαι• και, όταν πεθαίνεις, ξυπνάς».

Babylon is falling

Το παρόν κείμενο απευθύνεται σε όσους διαθέτουν γερά νεύρα και έχουν οργανώσει την προσωπικότητά τους σε αντι-ιδεοληπτικά ανακλαστικά. Οι κάθε λογής ασυνάρτητοι «ιδεαλιστές» και «υλιστές» της συμφοράς έχουν δύο επιλογές: ή θα σκίσουν το εν λόγω κείμενο ή θα σκίσουν τα ίδια τους τα ρούχα. Ο πρωτόγονος βιολογιστής θα αντιδράσει σθεναρά και ίσως ισχυριστεί ότι εδώ πρόκειται για μια παρανοϊκή αντιστροφή της «πραγματικότητας» (sic). Βέβαια ο ίδιος όχι μόνο δεν μπορεί να πει τι είναι «ζωή», αλλά ούτε καν να δείξει πότε αυτή «αρχίζει» και πότε «τελειώνει». Ο ασουλούπωτος ιδεαλιστής (παντός καιρού) το μόνο που μπορεί να ξεστομίσει είναι πως τάχα το σύμπαν είναι έτσι δημιουργημένο, ώστε να μπορεί να φιλοξενεί τη «ζωή» (!) στην καλύτερη περίπτωση• ενώ στη χειρότερη θα αρχίσει να μιλάει για «συμπαντικό νου-συμπαντική ενέργεια-πολλές και περίεργες διαστάσεις» κλπ. κλπ. Από την άλλη μεριά, ούτε ο άτσαλος υλιστής μπορεί να μας φωτίσει: αυτός πια θα μας μιλήσει για μονόπαντη, μονοσήμαντη εξέλιξη ή για «πολυσύμπαντα» και για … «σύμπαντα τσέπης» – και μη χειρότερα.

Δεν είναι κρυφό, ούτε άγνωστο, ότι ο σύγχρονος, δυτικός τουλάχιστον, κόσμος έχει υψώσει γύρω του ένα πανύψηλο κάστρο στην πύλη του οποίου έχει αναγραφεί η ένδειξη: ΤΡΕΛΟΚΟΜΕΙΟ. Μέσα σε τούτο το κάστρο διακρίνουμε μερικές συνομοταξίες ανθρώπων: πρώτα, οι εξουσιάζοντες που μπορούμε να πούμε πως εκτελούν ανερυθρίαστα τη βρομοδουλειά τους• έπειτα διακρίνουμε τη συντριπτική πλειονότητα των «κανονικών» (αλλά τρελαμένων) ανθρώπων που υπακούουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τυφλά την εξουσία• αμέσως μετά βλέπουμε τους κατά φαντασίαν επαναστάτες, που έχουν κάνει επάγγελμα την «επανάσταση» και την «αλληλεγγύη». Οι περισσότεροι από αυτούς είναι τίγκα δεξιόστροφα αριστερόφρονες ή «αριστεροί» που κλίνουν επί δεξιά – ή ακόμη και «αντιεξουσιαστικά» (!!…). Πάντως και οι δύο αυτές κατηγορίες έχουν ένα κοινό στοιχείο: την ανάκαμψη και ενδυνάμωση του αγίου έθνους-κράτους και της πατρίδας (της καλής εννοούμενης πατρίδας, άκουσον-άκουσον). Γι’ αυτούς του κυρίους φαίνεται πως υπάρχει το καλό, το πατριωτικό κεφάλαιο, σε αντίθεση με το κακό, το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο των «μεγάλων δυνάμεων». Τέλος, υπάρχουν και οι γνήσιοι, άδολοι εξεγερμένοι, που όμως δεν έχουν εξαργυρώσει καμία επιταγή νομιμοφροσύνης και διώκονται ανηλεώς.

Σύμπασα αυτή η τρικυμία εν κρανίω στα κεφάλια των υπηκόων της σύγχρονης Βαβυλώνας μεταφράζεται σε μια υπερβολικά στρεβλή εικόνα ενός κοινωνικού κόσμου, ολωσδιόλου συστραμμένου στους κώδικές του. Και βέβαια πρόκειται για έναν εξουσιαστικό ψευδο-πολιτισμό καταναγκασμού και κυριαρχίας. Ένα φαυλεπίφαυλο καπιταλιστικό μοντέλο, στο εσωτερικό του οποίου δυναστεύονται οι γηγενείς υπήκοοί του ως δούλοι «πολυτελείας», ενώ για τους σκλάβους όλης της υπόλοιπης οικουμένης επιφυλάσσεται τρισχειρότερη μοίρα. Μιλάμε δηλαδή για ένα ιδιότυπο urbi et orbi της κραταιάς πάλαι ποτέ ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ως σύγχρονο στάτους της νέας (δυτικής) καπιταλιστικής μονοκρατορίας.

Η εν λόγω διαφορετικού επιπέδου εκμετάλλευση που λαμβάνει χώρα στις δυτικές μητροπόλεις, από εκείνης στις διάσπαρτες φτωχές περιοχές του υπόλοιπου κόσμου, γεννάει έναν καινούριο διχασμό στον παλαιό διχασμό της ούτως ή άλλως α-συνείδητης «συνείδησης», που επιβάλλει χιλιάδες χρόνια τώρα ο ταξικός πολιτισμός του καταναγκασμού και της κυριαρχίας στη γνωστή ανθρωπότητα. Ο δυτικός πολιτισμός, κατά βάση, ξεκινάει από την παλαιά Βαβυλώνα, περνάει στην αρχαία Ελλάδα, εν συνεχεία στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία• και ακολούθως αναδύεται, ώριμος πια, στον καπιταλισμό της δυτικής αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας του 17ου και 18ου αιώνα. Αυτή είναι η ανανεωμένη – πλην παλαιάς κοπής – νέα Βαβυλώνα. Και αυτή θα πρέπει να καταστραφεί ολοσχερώς…
20/2/2016

Advertisements

Posted on Φεβρουαρίου 20, 2016, in ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ - ΘΕΩΡΙΑ. Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: