ΦΑΝΕΡΩΣΗ

Από τον Νώντα Κούκα

Καθώς η εγωιστική και επίπλαστη συνείδηση (η ατομική-υλική συνείδηση) μετατρέπεται σε ταξική, λαμβάνει χώρα – αυτόματα θα λέγαμε – ένας διπλασιασμός του «εγώ», όχι όμως ως άθροισμα 1+1=2, αλλά ως πολλαπλασιασμός 1Χ2 (ή 2Χ1) = 2. Ο πολλαπλασιαμός αυτός υποβάλλει την εγωιστική συνείδηση σε ένα τεράστιο άλμα προς τον Εαυτό, με αποτέλεσμα τον μετασχηματισμό του «Εγώ V Άλλος» σε «Εγώ Λ Άλλος». Περνάμε δηλαδή από μια διάζευξη σε μια λογική σύζευξη. (Στη συμβολική-τυπική λογική το σύμβολο V δηλώνει διάζευξη, ενώ το Λ σύζευξη.)

Αυτή η αλλαγή φάσης στην εγωιστική συνείδηση προοικονομεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, και μια επιτάχυνση στην ίδια την ψευδαίσθηση του χρόνου, που ο μέσος άνθρωπος βιώνει ως μια αργή και επίμονα βασανιστική γραμμική ροή. Τώρα, υπό το κράτος της ταξικής συνείδησης, η ψευδαίσθηση του χρόνου γίνεται αίσθηση, πράγμα που σημαίνει πως η ταχύτητα ροής του (μίζερου) χρόνου μεταβάλλεται τόσο σε ταχύτητα όσο και σε ρυθμό – γίνεται δηλαδή ποιοτικότερος.

Από την άλλη μεριά, η βαρύτητα, που μπορεί να εκδηλώνεται στον γήινο χωροχρόνο ως ιστορικός χρόνος, αυξάνεται με συνέπεια την ίδια τη διαστολή του ιστορικού χρόνου. Έτσι, γεγονότα και καταστάσεις που υπό κανονικές συνθήκες χρειάζονται αιώνες να εξελιχθούν, τώρα, στη νέα συνθήκη, εξελίσσονται και διεκπεραιώνονται εν ριπή οφθαλμού – στο πι και φι.

Αν τώρα, η τεράστια επιτάχυνση της μέσης εγωιστικής συνείδησης, δηλαδή η πραγμάτωση της ταξικής συνείδησης (όπως αναφέραμε παραπάνω), συνδυαστεί ισοταχώς με τη διαστολή του ιστορικού χρόνου και συγχρονιστεί δεόντως, τότε θα μπορούμε να γίνουμε μάρτυρες στη φανέρωση, στην «αποκάλυψη», της γνήσιας κοινωνικής συνείδησης. Κοντολογίς, κάνουμε λόγο για εκείνη τη συνείδηση στην οποία το άλμα πραγματώνεται εκ των έσω χάρη στην υψηλή αυτο-οργάνωσή της και όχι απ’ έξω και καταχρηστικά.

Συνεπώς, η ταξική συνείδηση δεν προκύπτει απλώς και μόνο από την άρνηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτός είναι ίσως ο αναγκαίος όρος. Χρειάζεται όμως οπωσδήποτε και η ικανή συνθήκη: η άρνηση και η άρση της ψευδαίσθησης του μίζερου χρόνου που οδηγεί στην κατάφαση (αίσθηση) και στη φανέρωση του διεσταλμένου ιστορικού χρόνου που συμπαρασύρει αναπόδραστα και τον ιστορικό χώρο με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η εγωιστική ιδιωτική συνείδηση λοιπόν, είναι ακριβώς τέτοια, διότι αφενός αποδέχεται την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και αφετέρου δεν αντιδρά και διαιωνίζει την παραδεδομένη εξουσία της ηθικής. Ή, μάλλον καλύτερα, την παράδοση της ηθικής εξουσίας. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ακράδαντα ότι οι δύο αυτοί όροι της κοινωνικής χειραφέτησης πάνε χέρι-χέρι. Είναι άρρηκτα ενωμένοι και αναγκαίως ανταλλάξιμοι μεταξύ τους.

Ή, να το πούμε ευθαρσώς και αλλιώς: κανείς υποδουλωμένος δεν επιθυμεί να ελευθερωθεί πραγματικά. Μονάχα ο ήδη ελεύθερος (μέσα του) αποδέχεται και την κοινωνική απελευθέρωσή του (έξω του). Κάτι τέτοιο μόνο η φανέρωση της γνήσιας κοινωνικής συνείδησης – έτσι όπως μόλις πριν την καταθέσαμε – το επιτρέπει απαρέγκλιτα και δίχως παλινδρομήσεις.

10/9/2014

Advertisements

Posted on Σεπτεμβρίου 10, 2014, in ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ (ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ) ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: